Shloka 122
Ādi-parva Adhyāya 3 — Janamejaya’s Rite, Dhaumya’s Parīkṣā, and Uttanka’s Kuṇḍala Quest (सर्पसत्रप्रस्तावना–गुरुपरीक्षा–उत्तङ्कोपाख्यान)
त॑ पौष्य: प्रत्युवाच न चाहं शक्तः शापं प्रत्यादातुं न हि मे मन्युरद्याप्युपशमं गच्छति कि चैतद् भवता न ज्ञायते यथा--,यह सुनकर पौष्यने उत्तंकसे कहा--“मैं शापको लौटानेमें असमर्थ हूँ, मेरा क्रोध अभीतक शान्त नहीं हो रहा है। क्या आप यह नहीं जानते कि ब्राह्मणका हृदय मक्खनके समान मुलायम और जल्दी पिघलनेवाला होता है? केवल उसकी वाणीमें ही तीखी धारवाले छुरेका-सा प्रभाव होता है। किंतु ये दोनों ही बातें क्षत्रियके लिये विपरीत हैं। उसकी वाणी तो नवनीतके समान कोमल होती है, लेकिन हृदय पैनी धारवाले छुरेके समान तीखा होता है
taṁ pauṣyaḥ pratyuvāca—na cāhaṁ śaktaḥ śāpaṁ pratyādātuṁ; na hi me manyur adyāpy upaśamaṁ gacchati. kiṁ caitad bhavatā na jñāyate yathā—
Pauṣya erwiderte: „Ich vermag den Fluch nicht zurückzunehmen; mein Zorn ist noch nicht zur Ruhe gekommen. Und weißt du denn nicht, wie es sich verhält?—“ (Er will sogleich die unterschiedlichen Wesensarten der Stände erläutern: Das Herz des Brahmanen ist weich, obgleich seine Rede schneiden kann; die Rede des Kṣatriya kann sanft sein, obgleich sein Herz hart sein kann.)
राम उवाच