Shloka 3
आदि पर्व (अध्याय 26) — गरुडस्य वालखिल्य-रक्षणम्, कश्यपोपदेशः, देवोत्पात-प्रसङ्गः
परस्परमिवात्यर्थ गर्जन्त: सततं दिवि । संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतै:,वे परस्पर अत्यन्त गर्जना करते हुए आकाशसे निरन्तर पानी बरसाते रहे। जोर-जोरसे गर्जने और लगातार असीम जलकी वर्षा करनेवाले अत्यन्त अद्भुत जलधरोंने सारे आकाशको घेर-सा लिया था। असंख्य धारारूप लहरोंसे युक्त वह व्योमसमुद्र मानो नृत्य-सा कर रहा था
parasparam ivātyartha garjantaḥ satataṃ divi | saṃvartitam ivākāśaṃ jaladaiḥ sumahādbhutaiḥ ||
Die Wolken, als wollten sie einander überbieten, brüllten übermäßig und unablässig am Himmel. Jene gewaltigen und wunderbaren Regenbringer schienen das ganze Firmament zu umhüllen und aufzuwühlen, ununterbrochen Wasser auszugießen—sodass die Himmel selbst wie ein bewegtes Meer erschienen, wogend in unzähligen, strömenden Wellen. Im Erzählrahmen steigert dieses Bild das Staunen (adbhuta) und markiert einen Augenblick überwältigender Naturmacht, der menschliches Tun klein erscheinen lässt und daran erinnert, dass Dharma und Geschick im kosmischen Maßstab sich entfalten.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse primarily teaches through imagery: human affairs occur within a vast, overpowering cosmos. The relentless thunder and rain evoke awe and humility, suggesting that dharma and destiny are framed by forces far greater than individual will.
Pitāmaha describes an extraordinary storm: clouds roar as if competing with each other, continuously filling and churning the sky and pouring heavy rain, making the heavens resemble a surging ocean.