Shloka 2
Garuḍa Learns the Cause of Vinatā’s Bondage and the Nāgas Demand Amṛta (Ādi Parva, Adhyāya 23)
ततस्ते तं॑ हयश्रेष्ठ ददूशाते महाजवम् । शशाड्ककिरणप्रख्यं कालवालमुभे तदा,उग्रश्रवाजी कहते हैं-शौनक! तदनन्तर शीघ्रगामिनी कद्ू विनताके साथ उस समुद्रको लाँधकर तुरंत ही उच्चै:श्रवा घोड़ेके पास पहुँच गयीं। उस समय चन्द्रमाकी किरणोंके समान श्वेत वर्णवाले उस महान् वेगशाली श्रेष्ठ अश्वको उन दोनोंने काली पूँछवाला देखा
tatas te taṁ hayaśreṣṭha dadṛśāte mahājavam | śaśāṅkakiraṇaprakhyaṁ kālavālam ubhe tadā ||
Dann erblickten die beiden—Kadrū und Vinatā—jenes erhabenste Pferd von ungeheurer Schnelligkeit. In diesem Augenblick sahen sie es mondstrahlengleich weiß erglänzen, und doch mit schwarzem Schweif. Die Szene steigert die moralische Spannung: Ein kleines sichtbares Merkmal (die Farbe des Schweifs) wird zur Grundlage einer Wette mit höchsten Einsätzen und zeigt, wie die Bindung an den Sieg das Urteil verdrehen und zum Trug führen kann.
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse sets up an ethical lesson: when desire to win dominates, people may fixate on appearances and manipulate facts. It foreshadows how a seemingly minor detail can become the seed of adharma (deceit) and suffering.
Kadrū and Vinatā arrive and see the celestial horse Uccaiḥśravas—moon-white in radiance but with a black tail—an observation that will drive their dispute and wager.