Shloka 47
तस्मिन् वने दहामाने षडग्निर्न ददाह च | अश्वसेनं मयं चैव चतुर: शार्कुकांस्तथा,उस वनके जलाये जाते समय अश्वसेन नाग, मयासुर तथा चार शाडूर्गक नामवाले पक्षियोंको अग्निने नहीं जलाया
tasmin vane dahamāne ṣaḍagnir na dadāha ca | aśvasenaṃ mayaṃ caiva caturaḥ śārkukāṃs tathā ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Während jener Wald vom Feuer verzehrt wurde, verbrannten die lodernden Flammen weder Aśvasena, die Schlange, noch Maya, den Asura, noch die vier Vögel, die Śārkukas genannt werden. Selbst in einer Katastrophe, die die Vielen vernichtet, bleiben manche Wesen bewahrt—durch Schicksal, durch außergewöhnliche Macht oder durch das verborgene Wirken des Dharma—damit sich die späteren Folgen der Erzählung entfalten können.
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that even in widespread destruction, some beings remain unharmed due to destiny, exceptional power, or the deeper workings of dharma and karma—suggesting that survival is not merely accidental but can serve larger moral and narrative consequences.
During the burning of a forest, the fire fails to consume certain notable beings: Aśvasena the Nāga, Maya the Asura, and four birds called Śārkukas. Their escape/preservation is singled out as significant for subsequent events.