विजेता नाभवत् वकच्ित् कृष्णपाण्डवयोर्मुथे । वहाँ सब ओरसे सम्पूर्ण दानव एकत्र हो गये थे, तथापि उनमेंसे एक भी ऐसा नहीं निकला, जो युद्धमें श्रीकृष्ण और अर्जुनको जीत सके
Vijeto nābhavat kaścit kṛṣṇa-pāṇḍavayor yudhe | tatra sarvataḥ samantād dānavāḥ samāgatāḥ santi, tathāpi teṣāṃ madhye naikaḥ api tādṛśo 'bhavat yo yuddhe śrīkṛṣṇam arjunaṃ ca jetuṃ śaknoti |
Vaiśaṃpāyana sprach: In der Schlacht gegen Kṛṣṇa und den Pāṇḍava trat niemand als Sieger hervor. Obgleich die Dānavas von allen Seiten her in voller Stärke zusammengekommen waren, erwies sich doch nicht ein Einziger unter ihnen als fähig, Śrī Kṛṣṇa und Arjuna im Kampf zu besiegen.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights that victory is not secured by sheer numbers or ferocity; disciplined prowess aligned with dharma—and, in Kṛṣṇa’s case, divine guidance—renders hostile forces ineffective.
A large host of Dānavas gathers from all directions to fight, yet none can overcome Kṛṣṇa and Arjuna; the narration emphasizes their invincibility in that encounter.