Shloka 29
अग्निभय-प्रसङ्गे मन्दपालस्य शोकः
Mandapāla’s Lament amid the Threat of Fire
तत: पावकमन्रूतां प्रहष्टावर्जुनाच्युतौ । कृतास्त्रौ शस्त्रसम्पन्नो रथिनौ ध्वजिनावपि,इसके बाद अस्त्रविद्याके ज्ञाता एवं शस्त्रसम्पन्न अर्जुन और श्रीकृष्णने प्रसन्न होकर अग्निदेवसे कहा--“भगवन्! अब हम दोनों रथ और ध्वजासे युक्त हो सम्पूर्ण देवताओं तथा असुरोंसे भी युद्ध करनेमें समर्थ हो गये हैं; फिर तक्षक नागके लिये युद्धकी इच्छा रखनेवाले अकेले वज्रधारी इन्द्रसे युद्ध करना क्या बड़ी बात है?”
tataḥ pāvakam anrūtāṁ prahṛṣṭāv arjunācyutau | kṛtāstrau śastrasampanno rathinau dhvajināv api ||
Da wandten sich Arjuna und Acyuta (Kṛṣṇa), voller Freude, an Agni. Nunmehr mit geweihten Waffen und aller Kriegsausrüstung versehen—auf dem Wagen und unter dem Banner—erklärten sie, sie könnten jetzt sogar gegen alle Götter und Asuras kämpfen; was also wäre noch schwierig daran, Indra allein zu begegnen, dem Träger des Donnerkeils, der um Takṣakas willen zu streiten begehrt? Der Vers betont den Aufschwung des Selbstvertrauens nach göttlicher Ermächtigung und deutet zugleich die ethische Spannung an, die entsteht, wenn man zur Erfüllung eines Gelübdes einer Gottheit entgegentritt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Divine empowerment can intensify human resolve and confidence, but it also raises ethical questions about the limits of force—especially when one’s mission leads to confrontation with higher powers.
After receiving or being equipped with powerful weapons and full chariot insignia, Arjuna and Kṛṣṇa joyfully speak to Agni, asserting their readiness for battle and minimizing the challenge of facing even a formidable divine opponent.