Śārṅgakānāṃ Avināśaḥ (Why the Śārṅga Birds Were Spared) | शार्ङ्गकानामविनाशः
तथा बहुविध॑ कृष्णां विलपन्ती धनंजय: । सान्त्वयामास भूयश्न क्षमयामास चासकृत्,इस तरह नाना प्रकारकी बातें कहकर कृष्णा विलाप करने लगी। तब धनंजयने उसे पूर्ण सान्त्वना दी और अपने अपराधके लिये उससे बार-बार क्षमा माँगी
tathā bahuvidhaṁ kṛṣṇāṁ vilapantī dhanañjayaḥ | sāntvayāmāsa bhūyaś ca kṣamayāmāsa cāsakṛt ||
Als Kṛṣṇā (Draupadī) auf vielerlei Weise klagte, tröstete Dhanañjaya (Arjuna) sie immer wieder und bat sie erneut und erneut um Vergebung für sein Vergehen. Die Szene betont ein ethisches Ideal: Selbst ein mächtiger Krieger muss Unrecht eingestehen, die Leidende aufrichten und Versöhnung in Demut suchen, nicht im Stolz.
वैशम्पायन उवाच
Moral strength includes accountability: one should console those in distress and repeatedly seek forgiveness when one has caused harm, valuing reconciliation and humility over status or power.
Draupadī (Kṛṣṇā) is grieving and lamenting in various ways; Arjuna (Dhanañjaya) responds by comforting her and repeatedly asking her pardon for his offense.