Shloka 16
अर्जुनस्य तीर्थयात्रा तथा मणलूर-सम्बन्धः
Arjuna’s Pilgrimage and the Maṇalūra Alliance
आशिषो विविधाः: प्रोच्य राजपुत्र्यास्तु नारद: । गम्यतामिति होवाच भगवांस्तामनिन्दिताम्,फिर आशीर्वादसूचक वचनोंद्वारा उनके अभ्युदयकी कामना करके बोले--“तुम भी बैठो।” नारदकी आज्ञा पाकर राजा युधिष्छिर बैठे और कृष्णाको कहला दिया कि स्वयं भगवान् नारदजी पधारे हैं। यह सुनकर द्रौपदी भी पवित्र एवं एकाग्रचित हो उसी स्थानपर गयी, जहाँ पाण्डवोंके साथ नारदजी विराजमान थे। धर्मका आचरण करनेवाली कृष्णा देवर्षिके चरणोंमें प्रणाम करके अपने अंगोंको ढके हुए हाथ जोड़कर खड़ी हो गयी। धर्मात्मा एवं सत्यवादी मुनिश्रेष्ठ भगवान् नारदने राजकुमारी द्रौपदीको नाना प्रकारके आशीर्वाद देकर उस सती-साध्वी देवीसे कहा, “अब तुम भीतर जाओ।' कृष्णाके चले जानेपर भगवान् देवर्षिने एकान्तमें युधिष्ठिर आदि समस्त पाण्डवोंसे कहा
āśiṣo vividhāḥ procya rājaputryās tu nāradaḥ | gamyatām iti hovāca bhagavāṁs tāṁ aninditām ||
Vaiśaṃpāyana sprach: Nachdem Nārada der Königstochter vielfältige Segenswünsche zugesprochen hatte, wandte er sich an die tadellose Frau und sagte: „Du kannst nun gehen.“ Die Szene betont die Ordnung des Dharma: Der verehrte Weise spendet glückverheißende Segnungen, und die tugendhafte Frau empfängt sie in Bescheidenheit und Respekt und zieht sich zurück, damit der Seher mit den Pāṇḍavas unter vier Augen sprechen kann.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic etiquette: a revered sage bestows blessings, and the recipient—described as blameless—responds with humility and propriety, withdrawing to allow serious counsel to proceed in privacy.
Nārada has offered various benedictions to the princess (Draupadī) and then tells her, politely, to depart; this sets up a private conversation between Nārada and the Pāṇḍavas (including Yudhiṣṭhira).