Shloka 20
Ādi-parva, Adhyāya 187: Drupada’s Inquiry and the Dharma Debate on Draupadī’s Marriage
तदर्जुनो वीर्यवर्तां सदर्प- स्तदैन्द्रिरिन्द्रावरजप्र भाव: । सज्यं च चक्रे निमिषान्तरेण शरांश्व जग्राह दशार्धसंख्यान्,रुक्म, सुनीथ, वक्र, कर्ण, दुर्योधन, शल्य तथा शाल्व आदि धरनुर्वेदके पारंगत विद्वान् पुरुषसिंह राजालोग महान् प्रयत्न करके भी जिस धनुषपर डोरी न चढ़ा सके, उसी धनुषपर विष्णुके समान प्रभावशाली एवं पराक्रमी वीरोंमें श्रेष्ठठाका अभिमान रखनेवाले इन्द्रकुमार अर्जुनने पलक मारते-मारते प्रत्यंचा चढ़ा दी। इसके बाद उन्होंने वे पाँच बाण भी अपने हाथमें ले लिये
tad arjuno vīryavartāṃ sadarpaḥ tadaindrir indrāvarajaprabhāvaḥ | sajyaṃ ca cakre nimiṣāntareṇa śarāṃś ca jagrāha daśārdhasaṅkhyān ||
Da spannte Arjuna—stolz auf seine Heldenkraft, der Sohn Indras, begabt mit der Macht wie die des jüngeren Bruders Indras—jenen Bogen im Raum eines Augenblinzelns. Sogleich ergriff er auch die Pfeile, fünfzehn an der Zahl. Die Begebenheit zeigt, wie wahre Befähigung, mit rechtem Zweck verbunden, mühelos hervortritt, wo bloße Anstrengung ohne die nötige Eignung versagt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that genuine competence—rooted in innate capacity, training, and rightful qualification—accomplishes with ease what others cannot achieve even with great effort; it also frames Arjuna’s excellence as supported by divine lineage and destiny.
Vaishampayana narrates that Arjuna, the Indra-born hero, strings a formidable bow in an instant and immediately takes up fifteen arrows, demonstrating his superior mastery of archery at a decisive moment.