Shloka 27
Ādi Parva, Adhyāya 186 — Drupada’s Summons and the Pāñcāla Reception
धनुषा पीड्यमानस्तु जानुभ्यामगमन्महीम् | तत उत्थाय राजा स स्वराष्ट्राण्यभिजग्मिवान्,परंतु उठाते समय धनुषका झटका खाकर वह भी घुटनेके बल गिर पड़ा। तब वहाँसे उठकर राजा जरासंध अपने राज्यको चला गया
dhanūṣā pīḍyamānas tu jānubhyām agaman mahīm | tata utthāya rājā sa svarāṣṭrāṇy abhijagmivān |
Doch vom Druck und Ruck des Bogens überwältigt, sank auch er auf die Knie zur Erde. Dann erhob sich der König von dort und zog fort, zurück in sein eigenes Reich.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the limits of physical power and the necessity of restraint: when overpowered or thwarted, even a king must accept the moment’s outcome and withdraw rather than persist in futile pride.
Under the strain of the bow, the king collapses to the ground on his knees; he then gets up and leaves, returning to his own territory—marking a retreat after being jolted and checked in the encounter.