Shloka 18
Ādi Parva, Adhyāya 186 — Drupada’s Summons and the Pāñcāla Reception
तदनन्तर वे नृपतिगण द्रौपदीके लिये क्रमशः: अपना पराक्रम प्रकट करने लगे। कर्ण, दुर्योधन, शाल्व, शल्य, अभश्वत्थामा, क्राथ, सुनीथ, वक्र, कलिंगराज, वंगनरेश, पाण्ड्यनरेश, पौण्ड्र देशके अधिपति, विदेहके राजा, यवनदेशके अधिपति तथा अन्यान्य अनेक राष्ट्रोंके स्वामी, बहुतेरे राजा, राजपुत्र तथा राजपौत्र, जिनके नेत्र प्रफुल्ल कमलपत्रके समान शोभा पा रहे थे, जिनके विभिन्न अंगोंमें किरीट, हार, अंगद (बाजूबंद) तथा कड़े आदि आभूषण शोभा दे रहे थे तथा जिनकी भुजाएँ बड़ी-बड़ी थीं, वे सब-के-सब पराक्रमी और धीैर्यसे युक्त हो अपने बल और शक्तिपर गर्जते हुए क्रमशः उस धनुषपर अपना बल दिखाने लगे ।। १५ -7१७ || तत् कार्मुक॑ संहननोपपन्न॑ सज्यं न शेकुर्मनसापि कर्तुम् । ते विक्रमन्त: स्फुरता दृढेन विक्षिप्पमाणा धनुषा नरेन्द्रा:,परंतु वे उस सुदृढ़ धनुषपर हाथसे कौन कहे, मनसे भी प्रत्यंचा न चढ़ा सके। अपने बल, शिक्षा और गुणके अनुसार उसपर जोर लगाते समय वे सभी नरेन्द्र उस सुदृढ़ एवं चमचमाते हुए धनुषके झटकेसे दूर फेंक दिये जाते और लड़खड़ाकर धरतीपर जा गिरते थे। फिर तो उनका उत्साह समाप्त हो जाता, किरीट और हार खिसककर गिर जाते और वे लंबी साँसें खींचते हुए शान्त होकर बैठ जाते थे
tad-anantaraṁ vai nṛpati-gaṇā draupadīke liye kramaśaḥ svaṁ parākramaṁ prakaṭayituṁ pravavṛṣuḥ—karṇaḥ, duryodhanaḥ, śālvaḥ, śalyaḥ, aśvatthāmā, krāthaḥ, sunīthaḥ, vakraḥ, kaliṅgarājaḥ, vaṅganareśaḥ, pāṇḍyanareśaḥ, pauṇḍradeśādhipatiḥ, videharājā, yavanadeśādhipatiś ca, tathā anye bahavo rājānaḥ rājaputrāś ca rājapautrāś ca; yeṣāṁ netrāṇi praphulla-kamala-patra-sadṛśāni śobhāṁ prāpuḥ, yeṣāṁ śarīrāvayaveṣu kirīṭa-hāra-aṅgada-kaḍādy-ābharaṇāni virājante, yeṣāṁ bāhavaś ca mahānto dīrghāś ca; te sarve parākramiṇaḥ dhairya-yuktāḥ sva-bala-śakti-garjanena kramaśas tasmin kārmuke balaṁ darśayām āsuḥ. tat kārmukaṁ saṁhananopapannaṁ sajyaṁ na śekuḥ manasāpi kartum; te vikramantaḥ sphuratā dṛḍhena vikṣipyamāṇā dhanusā nṛpendrāḥ.
Dann traten die versammelten Könige nacheinander hervor, um um Draupadī willen ihre Kraft zu zeigen. Karṇa, Duryodhana, Śālva, Śalya, Aśvatthāmā, Krātha, Sunītha, Vakra, dazu der König von Kaliṅga, der von Vaṅga, der von Pāṇḍya, der Herr von Pauṇḍra, der König von Videha, der Gebieter der Yavanas und viele andere Landesherren—Fürsten, Königssohne und Königsenkel—mit Augen hell wie frisch entfaltete Lotusblätter, geschmückt mit Kronen, Halsketten, Armreifen und Spangen, mit langen, mächtigen Armen, traten der Reihe nach vor und riefen voll Selbstgewissheit, um an jenem Bogen ihre Stärke zu erproben. Doch diesen dichten, gewaltig gearbeiteten Bogen vermochten sie nicht zu bespannen—nicht einmal in der Vorstellung. So sehr sie nach Maß ihrer Übung und ihres Hochmuts drängten, der starre, glänzende Bogen stieß sie zurück; die Könige gerieten ins Taumeln und stürzten zu Boden. Ihr Eifer brach zusammen; Kronen und Girlanden rutschten herab, und mit langen Atemzügen setzten sie sich schweigend nieder.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights that social status and loud self-assertion do not equal true competence. When pride is not tempered by humility and self-knowledge, it leads to public downfall; worthiness is proven by capability, not by claim.
During Draupadī’s svayaṃvara, many renowned kings and princes step forward to demonstrate strength by stringing a formidable bow. None can even set the bowstring; the bow’s recoil throws them off balance, and they withdraw, exhausted and embarrassed.