Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
अर्चयित्वा यथान्यायमुपयाजमुवाच स: । येन मे कर्मणा ब्रह्मन् पुत्र: स्याद् द्रोणमृत्यवे,उन दोनोंकी शक्तिको समझकर आलस्यरहित राजा ट्रुपदने उन्हें सम्पूर्ण मनोवांछित भोग-पदार्थ अर्पण करनेका संकल्प लेकर निमन्त्रित किया। उन दोनोंमेंसे जो छोटे उपयाज थे, वे अत्यन्त उत्तम व्रतका पालन करनेवाले थे। द्रपद एकान्तमें उनसे मिले और इच्छानुसार भोग्य वस्तुएँ अर्पण करके उन्हें अपने अनुकूल बनानेकी चेष्टा करने लगे। सम्पूर्ण मनोभिलषित पदार्थोंको देनेकी प्रतिज्ञा करके प्रिय वचन बोलते हुए द्रुपद मुनिके चरणोंकी सेवामें लग गये और यथायोग्य पूजन करके उपयाजसे बोले--“विप्रवर उपयाज! जिस कर्मसे मुझे ऐसा पुत्र प्राप्त हो, जो द्रोणाचार्यको मार सके। उस कर्मके पूरा होनेपर मैं आपको एक अर्बुद (दस करोड़) गायें दूँगा। द्विजश्रेष्ठी इसके सिवा और भी जो आपके मनको अत्यन्त प्रिय लगनेवाली वस्तु होगी, वह सब आपको अर्पित करूँगा, इसमें कोई संशय नहीं है”
arcayitvā yathānyāyam upayājam uvāca saḥ | yena me karmaṇā brahman putraḥ syād droṇamṛtyave ||
Nachdem er Upayāja nach rechter Vorschrift geehrt hatte, sprach der König: „O Brahmane, durch welches Werk, durch welchen heiligen Ritus kann ich einen Sohn erlangen, der Droṇas Tod sein wird?“
ब्राह्मण उवाच
The verse highlights an ethical tension: ritual power (karma) can be sought for aims that are morally ambiguous. Proper worship and procedure are observed, yet the intention is retaliatory—showing that dharmic forms do not automatically guarantee dharmic ends.
After honoring the priest Upayāja, Drupada asks for a specific rite that will grant him a son destined to kill Droṇa. This sets the stage for the later emergence of a warrior-son born for a targeted purpose within the unfolding conflict.