Shloka 32
Drupada’s Putrakāmeṣṭi: The Sacrificial Birth of Dhṛṣṭadyumna and Kṛṣṇā
भीमनादं सुताम्रोष्ठं तीक्ष्णदंष्टं महाबलम् । महेष्वासं महावीर्य महासत्त्वं महाभुजम्,उसकी आवाज बड़ी भयानक थी। सुन्दर लाल-लाल ओठ, तीखी दाढ़ें, महान् बल, बहुत बड़ा धनुष, महान् पराक्रम, अत्यन्त धैर्य और साहस, बड़ी-बड़ी भुजाएँ, महान् वेग और विशाल शरीर--ये उसकी विशेषताएँ थीं। वह महामायावी राक्षस अपने शत्रुओंका दमन करनेवाला था। उसकी नाक बहुत बड़ी, छाती चौड़ी तथा पैरोंकी दोनों पिंडलियाँ टेढ़ी और ऊँची थीं
bhīmanādaṃ sutāmrōṣṭhaṃ tīkṣṇadaṃṣṭraṃ mahābalam | maheṣvāsaṃ mahāvīryaṃ mahāsattvaṃ mahābhujam ||
Vaiśampāyana sprach: „Er hatte ein furchterregendes Brüllen; seine Lippen waren schön kupferrot; seine Hauer scharf. Von ungeheurer Kraft—ein Bogenschütze, der einen großen Bogen trug—war er, begabt mit großer Tapferkeit, standhaftem Mut und mächtigen Armen.“ (Die Erzählung fährt fort und schildert diesen Meister der Täuschung unter den Rākṣasas als einen gewaltigen Bezwinger der Feinde: mit riesiger Nase, breiter Brust und seltsam hoch aufragenden, krummen Schienbeinen.)
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how outward power—terrifying voice, strength, weapon-skill, and imposing physique—can be morally ambiguous. In the Mahābhārata’s ethical frame, such might becomes meaningful only when governed by dharma; otherwise it serves oppression and fear.
Vaiśampāyana is describing a formidable being (contextually, a rākṣasa) through a catalogue of striking physical and martial traits—roar, sharp fangs, great strength, and prowess with a great bow—setting the tone for a threatening encounter and emphasizing the danger posed to opponents.