Kuntī–Brāhmaṇa Saṃvāda on Atithi-dharma and Crisis Strategy (Ādi Parva 149)
तेन मां प्रेषितं विद्धि विश्वस्तं संज्ञयानया । भूयश्वैवाह मां क्षत्ता विदुर: सर्वतो<$र्थवित्,“इस संकेतसे आप यह जान लें कि “मैं विश्वास-पात्र हूँ और विदुरजीने ही मुझे भेजा है।' इसके सिवा, सर्वतोभावेन अर्थसिद्धिका ज्ञान रखनेवाले विदुरजीने पुनः मुझसे आपके लिये यह संदेश दिया कि “कुन्ती-नन्दन! तुम युद्धमें भाइयोंसहित दुर्योधन, कर्ण और शकुनिको अवश्य परास्त करोगे, इसमें संशय नहीं है
tena māṁ preṣitaṁ viddhi viśvastaṁ saṁjñayānayā | bhūyaś caivāha māṁ kṣattā viduraḥ sarvato'rthavit ||
„An diesem Zeichen erkenne, dass ich gesandt bin und dass man mir trauen darf. Und außerdem“, sprach Vidura, der Kämmerer, der in jeder Hinsicht zu erkennen weiß, was förderlich ist, „hat er mir abermals eine Botschaft für dich anvertraut.“ Der Vers rahmt die Nachricht als dharmisch verlässlich: Er begründet die Glaubwürdigkeit des Boten durch ein verabredetes Erkennungszeichen und betont Viduras Rolle als urteilsstarker Ratgeber, der das Wohl aller im Blick hat.
वैशम्पायन उवाच
Ethical communication depends on trust and verification: a prearranged sign authenticates the messenger, and Vidura’s authority rests on his reputation for discerning what is beneficial in all respects.
Vaiśampāyana reports that the speaker identifies himself as a reliable envoy by an agreed token and then introduces that Vidura, the royal chamberlain and wise counselor, has sent an additional message through him.