Ādi-parva Adhyāya 141: Bhīma–Hiḍimba Confrontation and Protective Discourse
गुणै: समुदितान् दृष्टवा पौरा: पाण्डुसुतांस्तदा । कथयांचक्रिरे तेषां गुणान् संसत्सु भारत,भारत! उन दिनों पाण्डवोंको सर्वगुणसम्पन्न देख नगरके निवासी भरी सभाओंमें उनके सदगुणोंकी प्रशंसा करते थे
guṇaiḥ samuditān dṛṣṭvā paurāḥ pāṇḍusutāṁs tadā | kathayāṁ cakrire teṣāṁ guṇān saṁsatsu bhārata ||
Damals, als die Bürger die Söhne Pāṇḍus (die Pāṇḍavas) mit vielen Tugenden ausgestattet sahen, begannen sie in öffentlichen Versammlungen von ihren Eigenschaften zu sprechen, o Bhārata—und priesen ihre Vorzüglichkeit vor der versammelten Gemeinschaft.
वैशम्पायन उवाच
Virtue (guṇa) is not merely private; when consistently embodied, it becomes socially visible and inspires communal praise, reinforcing dharma through public recognition and moral exemplarity.
As the Pāṇḍavas are observed to be richly endowed with good qualities, the citizens discuss and praise their virtues openly in crowded assemblies, spreading their reputation throughout the city.