Shloka 33
Ādi-parva Adhyāya 132 — Duryodhana’s Instructions to Purocana at Vāraṇāvata
Lākṣāgṛha Planning
स तु द्रोणस्य शिरसा पादौ गृहा[ परंतप: । अरण्यमनुसम्प्राप्य कृत्वा द्रोणं महीमयम्,शत्रुओंको संताप देनेवाले एकलव्यने द्रोणाचार्यके चरणोंमें मस्तक रखकर प्रणाम किया और वनमें लौटकर उनकी मिट्टीकी मूर्ति बनायी तथा उसीमें आचार्यकी परमोच्च भावना रखकर उसने थधर्नुर्विद्याका अभ्यास प्रारम्भ किया। वह बड़े नियमके साथ रहता था
sa tu droṇasya śirasā pādau gṛhā parantapaḥ | araṇyam anusamprāpya kṛtvā droṇaṃ mahīmayam ||
Vaiśampāyana sprach: Doch Ekalavya, der Bezwinger der Feinde, neigte sein Haupt zu Droṇas Füßen. Dann kehrte er in den Wald zurück, formte aus Erde ein Bildnis Droṇas und, den Lehrer im Herzen als höchste Verehrung tragend, begann er eine strenge, disziplinierte Übung im Bogenschießen—lebend unter harten Observanzen. Die Begebenheit rückt Hingabe und Selbstschulung ins Licht und kündigt zugleich die ethische Spannung zwischen aufrichtigem Schülersein und sozialer Ausgrenzung an.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights guru-bhakti and rigorous self-discipline: Ekalavya treats Droṇa as his teacher through reverent intention and sustained practice. At the same time, it sets up an ethical question central to the Ekalavya narrative—how access to knowledge and recognition can be shaped by social boundaries rather than merit alone.
Ekalavya bows at Droṇa’s feet, returns to the forest, makes an earthen image of Droṇa, and begins practicing archery with strict observances, mentally installing Droṇa as his supreme teacher.