Shloka 129
Vāraṇāvata-prasaṃsā and the Pāṇḍavas’ Departure (वरणावत-प्रशंसा तथा पाण्डव-प्रयाणम्)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत आदिपव॑के अन्तर्गत सम्भवपर्वमें द्रोणको परशुरामजीसे अस्त्र- विद्याकी प्राप्तिविषयक एक सौ उन्तीसवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraṃ śrīmahābhārate ādiparvaṇi antargata-sambhava-parvaṇi droṇasya paraśurāmajīto 'stra-vidyā-prāpti-viṣayaka ekaśata-ūnatiṃśattamo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ
So endet das hundertneunundzwanzigste Kapitel des Sambhava-Abschnitts innerhalb des Ādi Parva des heiligen Mahābhārata, das schildert, wie Droṇa von Paraśurāma die Kunde der göttlichen Waffen erlangte. Die Schlussnotiz betont das ethische Gewicht kriegerischer Unterweisung: Außerordentliche Macht wird durch das Band von Lehrer und Schüler weitergegeben, und ihr Erwerb bringt Verantwortung mit sich, die die kommenden Konflikte prägen wird.
राम उवाच
Educational Q&A
The chapter’s colophon highlights that mastery of weapons is not merely technical skill but a morally charged inheritance passed through the guru–śiṣya relationship; acquiring such power implies accountability for how it will be used in the unfolding dharmic crisis.
This is the concluding notice for the chapter in the Sambhava Parva: it marks the completion of the episode describing Droṇa’s attainment of astra-vidyā from Paraśurāma within the Ādi Parva.