Shloka 36
धृतराष्ट्र–दुर्योधन संवादः
Vāraṇāvata-vivāsana-nīti: Dhṛtarāṣṭra and Duryodhana’s Policy Dialogue
तस्या: पुनर्नदीतीरे वसन॑ पर्यवर्तत | व्यपकृष्टाम्बरां दृष्टवा तामृषिश्चकमे तत:,वैशम्पायनजीने कहा--जनमेजय! गंगाद्वारमें भगवान् भरद्वाज नामसे प्रसिद्ध एक महर्षि रहते थे। वे सदा अत्यन्त कठोर व्रतोंका पालन करते थे। एक दिन उन्हें एक विशेष प्रकारके यज्ञका अनुष्ठान करना था। इसलिये वे भरद्वाज मुनि महर्षियोंको साथ लेकर गंगाजीमें स्नान करनेके लिये गये। वहाँ पहुँचकर महर्षिने प्रत्यक्ष देखा, घृताची अप्सरा पहलेसे ही स्नान करके नदीके तटपर खड़ी हो वस्त्र बदल रही है। वह रूप और यौवनसे सम्पन्न थी। जवानीके नशेमें मदसे उन्मत्त हुई जान पड़ती थी। उसका वस्त्र खिसक गया और उसे उस अवस्थामें देखकर ऋषिके मनमें कामवासना जाग उठी
tasyāḥ punar nadītīre vasan paryavartata | vyapakṛṣṭāmbarāṃ dṛṣṭvā tām ṛṣiś cakame tataḥ |
Vaiśampāyana sprach: Dann verweilte sie erneut am Flussufer und wechselte ihre Gewänder. Als der Weise sah, dass ihr Kleid verrutscht war, erhob sich in ihm sogleich das Begehren. Die Episode betont, dass selbst die Zucht eines Asketen durch eine plötzliche sinnliche Versuchung geprüft werden kann, und rahmt die ethische Spannung zwischen Gelübde der Enthaltsamkeit und der Verwundbarkeit des Geistes.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of self-restraint: even a sage can be stirred by an unexpected sensory stimulus. Ethically, it points to the need for vigilance (apramāda) and inner discipline, not merely external vows.
A woman remains on the riverbank changing clothes; her garment slips aside. Seeing this, the sage experiences desire immediately, setting up the next narrative developments connected with temptation and its consequences.