Shloka 24
Adhyāya 125: Raṅga-pradarśana — Arjuna’s Entry and Astric Demonstration (रङ्गप्रदर्शनम्)
अन्विष्यामीह भर्तारिमहं प्रेतवशं गतम् | उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान् पालय दारकान्,अवाप्य पुत्रॉल्लब्धात्मा वीरपत्नीत्वमर्थये । कुन्तीने कहा--माद्री! मैं इनकी ज्येष्ठ धर्मपत्नी हूँ, अतः धर्मके ज्येष्ठ फलपर भी मेरा ही अधिकार है। जो अवश्यम्भावी बात है, उससे मुझे मत रोको। मैं मृत्युके वशमें पड़े हुए अपने स्वामीका अनुगमन करूँगी। अब तुम इन्हें छोड़कर उठो और इन बच्चोंका पालन करो। पुत्रोंकोी पाकर मेरा लौकिक मनोरथ पूर्ण हो चुका है; अब मैं पतिके साथ दग्ध होकर वीरपत्नीका पद पाना चाहती हूँ
anviṣyāmīha bhartārim ahaṃ pretavaśaṃ gatam | uttiṣṭha tvaṃ visṛjyainam imān pālaya dārakān, avāpya putrān labdhātmā vīrapatnītvam arthaye |
Kuntī sprach: „Hier will ich meinem Gemahl nachgehen, der unter die Macht des Todes geraten ist. Du aber steh auf—lass ihn los—und behüte diese Kinder. Da ich Söhne empfangen habe, ist mein weltliches Ziel erfüllt; nun begehre ich den Rang der Gattin eines Helden, indem ich meinem Herrn in das Scheiterfeuer folge.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames a tension between personal devotion to a spouse and continuing obligations to dependents: Kuntī presents self-sacrifice as an ideal of wifely fidelity, while simultaneously assigning Mādrī the dharmic duty of protecting and raising the children.
After Pāṇḍu’s death, Kuntī addresses Mādrī, declaring her intention to follow her husband in death and instructing Mādrī to rise, let go of the dead body, and take responsibility for the children’s care.