Shloka 24
Āstravidyā-Pradarśana: The Kuru Princes’ Public Demonstration of Arms (आस्त्रविद्या-प्रदर्शनम्)
मुर्दं परमिकां लेभे ननन्द च नराधिप: । ऋषीणामपि सर्वेषां शतशुड्शनिवासिनाम्,वे सभी महान् धैर्यशाली, अधिक वीर्यवान, महाबली और पराक्रमी थे। उन देवस्वरूप महान् तेजस्वी पुत्रोंकोी देखकर महाराज पाण्डुको बड़ी प्रसन्नता हुई। वे आनन्दमें मग्न हो गये। वे सभी बालक शतशुंगनिवासी समस्त मुनियों और मुनिपत्नियोंके प्रिय थे। तदनन्तर पाण्डुने माद्रीसे संतानकी उत्पत्ति करानेके लिये कुन्तीको पुनः प्रेरित किया
Vaiśampāyana uvāca | mūrdhnaḥ paramikāṃ lebhe nananda ca narādhipaḥ | ṛṣīṇām api sarveṣāṃ śataśṛṅganivāsinām ||
Vaiśampāyana sprach: Der König erlangte die höchste Freude und war von Entzücken erfüllt. Diese Kinder waren selbst allen Weisen lieb, die am Śataśṛṅga wohnten. Als König Pāṇḍu solche strahlenden, gottgleichen Söhne sah — standhaft, mächtig und tapfer — frohlockte er; und danach drängte er Kuntī erneut, auch für Mādrī Nachkommen zu erbitten.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the dharmic ideal that righteous progeny and virtuous conduct bring legitimate joy to a king, and that even ascetics value such children when they embody steadiness, strength, and good character—suggesting that power is praised when aligned with virtue and social good.
Vaiśampāyana describes King Pāṇḍu’s great happiness on seeing his radiant sons, who are beloved by the sages of Śataśṛṅga; the narrative then moves toward Pāṇḍu urging Kuntī again so that Mādrī too may have children.