Shloka 27
कृपकृपी-जननम्
The Birth of Kṛpa and Kṛpī; Kṛpa’s Attainment of Astras
आत्मनो मृगशापेन जानन्नुपहतां क्रियाम् । सो<ब्रवीद् विजने कुन्तीं धर्मपत्नीं यशस्विनीम् । अपत्योत्पादने यत्नमापदि त्वं समर्थय,वे जानते थे कि मृगरूपधारी मुनिके शापसे मेरा संतानोत्पादन-विषयक पुरुषार्थ नष्ट हो चुका है। एक दिन वे अपनी यशस्विनी धर्मपत्नी कुन्तीसे एकान्तमें इस प्रकार बोले --देवि! यह हमारे लिये आपत्तिकाल है, इस समय संतानोत्पादनके लिये जो आवश्यक प्रयत्न हो, उसका तुम समर्थन करो
ātmano mṛgaśāpena jānann upahatāṃ kriyām | so 'bravīd vijane kuntīṃ dharmapatnīṃ yaśasvinīm | apatyotpādane yatnam āpadi tvaṃ samarthaya |
Da er wusste, dass durch den Fluch, den er sich im Zusammenhang mit dem Hirsch zugezogen hatte, seine eigene Fähigkeit, Kinder zu zeugen, zunichtegemacht worden war, sprach er im Verborgenen zu Kuntī, seiner ruhmreichen rechtmäßigen Gemahlin: „Herrin, dies ist für uns eine Zeit der Not. In dieser Bedrängnis unterstütze das notwendige Bemühen um die Zeugung von Nachkommen.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames progeny as a dharmic responsibility tied to lineage and royal duty, and it introduces the idea that in a genuine emergency (āpadi) extraordinary measures may be sought—yet still within the language of dharma (addressing Kuntī as dharmapatnī and asking for her sanctioned support).
Pāṇḍu, aware that the deer-related curse has ruined his ability to father children, privately asks Kuntī to support the necessary means for producing offspring, setting up the later recourse to divine begetting through Kuntī’s boon/mantra.