Shloka 47
पाण्डोः श्राद्धं, सत्यवत्याः वनगमनम्, बाल्यस्पर्धा च
Pāṇḍu’s Śrāddha, Satyavatī’s Withdrawal, and Childhood Rivalry
राजपुत्रस्तु कौरव्य पाण्डुमूलफलाशन: । जगाम सह पत्नीभ्यां ततो नागशतं गिरिम्,जनमेजय! राजकुमार पाण्डु फल-मूलका आहार करते हुए अपनी दोनों पत्नियोंके साथ वहाँसे नागशत नामक पर्वतपर चले गये
rājaputrastu kauravya pāṇḍu-mūla-phalāśanaḥ | jagāma saha patnībhyāṃ tato nāgaśataṃ girim, janamejaya ||
Vaiśaṃpāyana sprach: „O Spross der Kurus, o Janamejaya, König Pāṇḍu — der sich von Wurzeln und Früchten nährte — brach von dort mit seinen beiden Gemahlinnen auf und zog zu dem Berge namens Nāgaśata.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights restraint and simplicity: even a royal person can adopt an austere, non-indulgent way of life, implying that dharma may require stepping away from power and embracing self-control.
Vaiśampāyana tells Janamejaya that Pāṇḍu, living on roots and fruits, leaves his current place and travels with his two wives to a mountain named Nāgaśata.