Shloka 10
आह्वानमन्त्रप्रयोगः — Kuntī’s Invocations and the Birth-Portents of the Pāṇḍavas
भारतं सह भार्याभ्यां खड़्गबाणधनुर्धरम् । विचित्रकवचं वीरं परमास्त्रविदं नृपम् देवो5यमित्यमन्यन्त चरन्तं वनवासिन:,तलवार, बाण, धनुष और विचित्र कवच धारण करके अपनी दोनों पत्नियोंके साथ भ्रमण करनेवाले महान् अस्त्रवेत्ता भरतवंशी राजा पाण्डुको देखकर वनवासी मनुष्य यह समझते थे कि ये कोई देवता हैं
bhārataṃ saha bhāryābhyāṃ khaḍgabāṇadhanurdharam | vicitrakavacaṃ vīraṃ paramāstravidaṃ nṛpam devoyam iti manyanta carantaṃ vanavāsinaḥ ||
Als die Waldbewohner den Bharata-König Pāṇḍu sahen—wie er mit seinen beiden Gemahlinnen umherzog, Schwert, Pfeile und Bogen tragend, in wunderbarer Rüstung, ein Held und Kenner der höchsten Waffen—meinten sie: „Gewiss ist dies ein Gott.“ Die Stelle hebt hervor, wie königliche Tüchtigkeit und disziplinierte Haltung, wenn sie ohne Angriffslust erscheinen, selbst in einfachen Gemeinschaften Ehrfurcht und Staunen erwecken können.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse suggests that disciplined strength and noble bearing can evoke reverence; when power is carried with restraint and dignity, observers may perceive it as something higher than ordinary human force.
Vaiśampāyana describes King Pāṇḍu wandering in the forest with his two wives, fully equipped with weapons and striking armor; the forest-dwellers, impressed by his heroic presence and mastery of weapons, assume he must be a divine being.