Shloka 13
Kuntī’s Appeal for Progeny and the Vyuṣitāśva–Bhadrā Precedent (कुन्ती-पाण्डु संवादः; व्युषिताश्व-भद्रा आख्यानम्)
सम्प्राप्य नगर राजा पाण्डु: कौरवनन्दन: । न्यवेशयत तां भार्या कुन्तीं स्वभवने प्रभु:,राजेन्द्र! महाराज कुन्तिभोजने कुन्ती और पाण्डुका विवाहसंस्कार सम्पन्न करके उस समय उन्हें नाना प्रकारके धन और रत्नोंद्वारा सम्मानित किया। तत्पश्चात् पाण्डुको उनकी राजधानीमें भेज दिया। कुरुश्रेष्ठ जनमेजय! तब कौरवनन्दन राजा पाण्डु नाना प्रकारकी ध्वजापताकाओंसे सुशोभित विशाल सेनाके साथ चले। उस समय बहुत-से ब्राह्मण एवं महर्षि आशीर्वाद देते हुए उनकी स्तुति करवाते थे। हस्तिनापुरमें आकर उन शक्तिशाली नरेशने अपनी प्यारी पत्नी कुन्तीको राजमहलमें पहुँचा दिया
samprāpya nagara rājā pāṇḍuḥ kauravanandanaḥ | nyaveśayat tāṃ bhāryāṃ kuntīṃ svabhavane prabhuḥ ||
Vaiśampāyana sprach: Als er die Stadt erreicht hatte, ließ König Pāṇḍu—Zierde des Kuru-Geschlechts—seine Gemahlin Kuntī in seiner eigenen königlichen Residenz wohnen. Der Vers hebt die dharmische Vollendung der Ehe hervor: Durch die feierliche Einsetzung der Braut im Haus des Gatten werden öffentliche Legitimität, Schutz und Ehre innerhalb der königlichen Ordnung bekräftigt.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A dharmic marriage is not only a ritual but also a social and ethical establishment: the husband-king must provide lawful residence, protection, and honor to his wife, integrating her into the household and public order.
After arriving at the capital, King Pāṇḍu brings Kuntī into his own palace and formally settles her there, signaling the completion of their transition into married life within the Kuru royal household.