Shloka 5
पाण्डोः प्रव्रज्या-व्रतवर्णनम् | Pāṇḍu’s Resolve for Renunciation and Forest Discipline
श्रूयते यादवी कन्या स्वनुरूपा कुलस्य नः । सुबलस्यात्मजा चैव तथा मद्रेश्वरस्प च,सुना जाता है, यदुवंशी शूरसेनकी कन्या पृथा (जो अब राजा कुन्तिभोजकी गोद ली हुई पुत्री है) भलीभाँति हमारे कुलके अनुरूप है। इसी प्रकार गान्धारराज सुबल और मद्रनरेशके यहाँ भी एक-एक कन्या सुनी जाती है
śrūyate yādavī kanyā svanurūpā kulasya naḥ | subalasyātmajā caiva tathā madreśvarasya ca ||
Bhīṣma sprach: „Man hört, es gebe eine Jungfrau aus dem Geschlecht der Yādava, in jeder Hinsicht unserem Hause angemessen. Ebenso heißt es, der König von Gāndhāra, Subala, und auch der Herr von Madra hätten jeweils eine Tochter.“
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse reflects the dharmic and political ideal that marriages among royal houses should be ‘anurūpa’—well-matched in lineage and suitability—so that family duties, social stability, and righteous governance are preserved.
Bhīṣma is identifying reputedly suitable princesses for a Kuru marriage alliance: a Yādava maiden, the daughter of Subala of Gāndhāra, and the daughter of the king of Madra—pointing to potential matches and alliances.