Shloka 102
आदि पर्व, अध्याय 104 — कर्णोत्पत्ति, दानधर्म, वैकर्तन-नामकरण
Karna’s Birth, Gift-Ethic, and the Name Vaikartana
इस प्रकार श्रीमहाभारत आदिपरववके अन्तर्गत सम्भवपर्वमें विचित्रवीर्यका निधनविषयक एक सौ दोवाँ अध्याय पूरा हुआ
iti prakāraḥ śrīmahābhārata-ādiparvaṇi antar-gata-sambhava-parvaṇi vicitravīrya-nidhana-viṣayaka ekaśata-dvitīyo 'dhyāyaḥ pūrṇaḥ
So endet das hundertzweite Kapitel des Sambhava-Abschnitts innerhalb der Ādi Parva des heiligen Śrī Mahābhārata, das vom Tod König Vicitravīryas handelt. Dieses abschließende Kolophon kündigt einen Übergang in der Genealogie-Erzählung an und zeigt, wie die Unterbrechung der königlichen Nachfolge zu einem entscheidenden ethischen und dynastischen Wendepunkt für das Folgende wird.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse primarily teaches how Itihāsa frames moral history through dynastic continuity: the death of a king is not merely personal tragedy but a structural rupture that raises questions of rightful succession, responsibility, and the preservation of the realm.
The narrator Vaiśampāyana marks the completion of a chapter in the Sambhava Parva that treats the demise of King Vicitravīrya. This formal ending indicates the close of that episode and prepares the text to move into the consequences for the Kuru lineage.