Shloka 64
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
शस्त्रनित्यश्व॒ सततं पौरुषे पर्यवस्थित: । अनित्यतां च लोकानामनुशोचामि पुत्रक,“तुम भी सदा अस्त्र-शस्त्रोंके अभ्यासमें लगे रहते हो और पुरुषार्थके लिये सदैव उद्यत रहते हो। बेटा! मैं इस जगत्की अनित्यताको लेकर निरन्तर शोकग्रस्त एवं चिन्तित रहता हूँ
śastranityaś ca satataṃ pauruṣe paryavasthitaḥ | anityatāṃ ca lokānām anuśocāmi putraka ||
Vaiśampāyana sprach: „Du bist stets der unablässigen Übung der Waffen ergeben und fest gegründet in männlichem Streben und Unternehmungsgeist. Doch, mein Sohn, wenn ich über die Vergänglichkeit aller Welten und aller Lebenslagen nachsinne, bleibe ich fortwährend von Kummer und Sorge erfüllt.“
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one is disciplined in martial training and committed to heroic effort, wise reflection recognizes the transience of worldly states; this awareness can generate sober detachment and ethical seriousness about life’s fragility.
Vaiśampāyana describes addressing a younger person as “son,” acknowledging his constant weapons-practice and readiness for valor, while confessing his own ongoing grief born from contemplating the impermanence of worldly existence.