Previous Verse
Next Verse

Shloka 22

वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)

इक्ष्वाकोरश्वमेधेन इला किंपुरुषो ऽभवत् इला किंपुरुषत्वे च सुद्युम्न इति चोच्यते

ikṣvākoraśvamedhena ilā kiṃpuruṣo 'bhavat ilā kiṃpuruṣatve ca sudyumna iti cocyate

Durch Ikṣvākus Aśvamedha-Opfer wurde Ilā zu einem Kiṃpuruṣa. Und wenn Ilā in diesem Kiṃpuruṣa-Zustand war, wird dasselbe Wesen auch Sudyumna genannt.

ikṣvākoraśvamedhenaby Ikṣvāku’s Aśvamedha (horse-sacrifice)
ikṣvākoraśvamedhena:
ilāIlā
ilā:
kiṃpuruṣaḥa Kiṃpuruṣa (a semi-divine being)
kiṃpuruṣaḥ:
abhavatbecame
abhavat:
ilāIlā
ilā:
kiṃpuruṣatvein the state/condition of being a Kiṃpuruṣa
kiṃpuruṣatve:
caand
ca:
sudyumnaḥSudyumna
sudyumnaḥ:
itithus
iti:
caalso
ca:
ucyateis called/said
ucyate:

Suta Goswami

I
Ikṣvāku
I
Ilā
S
Sudyumna

FAQs

It links royal Vedic ritual power (Aśvamedha) with dramatic transformations of identity, reinforcing a Linga Purana theme: ritual and dharma must ultimately be oriented to Pati (Śiva) for stability beyond changing nāma-rūpa.

Indirectly, it contrasts mutable embodied states (Ilā/Sudyumna as shifting forms) with the Shaiva Siddhānta view of Shiva-tattva as the unchanging Pati—beyond transformations produced by karma and sacrificial merit.

The Aśvamedha (horse-sacrifice) is highlighted as a Vedic royal rite; the verse does not teach Pāśupata Yoga directly, but it frames how ritual action can alter worldly status while liberation requires turning toward Śiva as Pati.