Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 7
Genealogies from Yayāti’s Sons to the Yadu Dynasty; Romapāda–Ṛṣyaśṛṅga; Kārtavīryārjuna; and the Rise of Yādava Branches
सुतो धर्मरथो यस्य जज्ञे चित्ररथोऽप्रजा: । रोमपाद इति ख्यातस्तस्मै दशरथ: सखा ॥ ७ ॥ शान्तां स्वकन्यां प्रायच्छदृष्यशृङ्ग उवाह याम् । देवेऽवर्षति यं रामा आनिन्युर्हरिणीसुतम् ॥ ८ ॥ नाट्यसङ्गीतवादित्रैर्विभ्रमालिङ्गनार्हणै: । स तु राज्ञोऽनपत्यस्य निरूप्येष्टिं मरुत्वते ॥ ९ ॥ प्रजामदाद् दशरथो येन लेभेऽप्रजा: प्रजा: । चतुरङ्गो रोमपादात् पृथुलाक्षस्तु तत्सुत: ॥ १० ॥
suto dharmaratho yasya jajñe citraratho ’prajāḥ romapāda iti khyātas tasmai daśarathaḥ sakhā
Von Diviratha stammte Dharmaratha; dessen Sohn war Citraratha, berühmt als Romapāda. Da Romapāda kinderlos war, gab ihm sein Freund Mahārāja Daśaratha seine eigene Tochter Śāntā; Śāntā heiratete Ṛṣyaśṛṅga. Als die Devas keinen Regen sandten, wurde Ṛṣyaśṛṅga durch Tänze, Schauspiel, Gesang und Musik sowie durch Umarmungen und Verehrung von Kurtisanen aus dem Wald herbeigelockt und als Priester für ein Opfer für Marutvān eingesetzt; mit seiner Ankunft fiel Regen. Danach vollzog Ṛṣyaśṛṅga für den kinderlosen Daśaratha das Putreṣṭi-Opfer, wodurch der König Söhne erhielt. Auch Romapāda bekam durch Ṛṣyaśṛṅgas Gnade einen Sohn namens Caturaṅga; von Caturaṅga stammte Pṛthulākṣa.
FAQs
In this verse, Romapāda is identified as the well-known name of Citraratha, who is described as aprajāḥ—without sons.
This verse states that King Daśaratha was a friend (sakhā) of Romapāda, linking the Ramāyaṇa-era king to the Bhagavatam’s dynastic narration.
The verse reminds readers that worldly status and lineage can be uncertain; therefore one should cultivate lasting spiritual merit (dharma and devotion) rather than relying on material continuity.