Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 29
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
Der Herr zeigte Seine strahlende vierarmige Gestalt, leuchtend durch Sein eigenes Licht; wie ein rauchloses Feuer vertrieb dieser Glanz die Finsternis in alle Richtungen. Seine Hautfarbe glich einer dunkelblauen Wolke, Sein Schimmer geschmolzenem Gold; auf Seiner Brust prangte das Zeichen Shrivatsa, und Seine Gestalt war ganz und gar glückverheißend. Er trug ein Paar seidener Gewänder; ein schönes Lächeln schmückte Sein lotusgleiches Antlitz, dunkelblaue Locken zierten Sein Haupt, Seine Lotusaugen bezauberten, und Seine makara-förmigen Ohrringe funkelten. Gürtel, heiliger Faden, Helm, Armreife, Oberarmspangen, Halsketten, Fußringe und königliche Insignien sowie das Kaustubha-Juwel ließen Ihn erstrahlen. Blumengirlanden umgaben Seinen Leib, und Seine persönlichen Waffen standen in verkörperter Gestalt um Ihn; sitzend legte Er den linken Fuß — mit lotusrot leuchtender Sohle — auf Seinen rechten Schenkel.