Rājasūya: Agrapūjā for Kṛṣṇa and the Slaying (and Liberation) of Śiśupāla
हैमा: किलोपकरणा वरुणस्य यथा पुरा । इन्द्रादयो लोकपाला विरिञ्चिभवसंयुता: ॥ १३ ॥ सगणा: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । मुनयो यक्षरक्षांसि खगकिन्नरचारणा: ॥ १४ ॥ राजानश्च समाहूता राजपत्न्यश्च सर्वश: । राजसूयं समीयु: स्म राज्ञ: पाण्डुसुतस्य वै । मेनिरे कृष्णभक्तस्य सूपपन्नमविस्मिता: ॥ १५ ॥
haimāḥ kilopakaraṇā varuṇasya yathā purā indrādayo loka-pālā viriñci-bhava-saṁyutāḥ
Die Opfergeräte waren aus Gold, wie einst beim alten Rājasūya, den der Herr Varuṇa vollzog. Indra und die Hüter der Welten, zusammen mit Brahmā und Śiva; Siddhas und Gandharvas mit ihren Gefolgen; Vidyādharas; gewaltige Schlangen; Weise; Yakṣas und Rākṣasas; himmlische Vögel; Kinnaras und Cāraṇas; sowie die Könige der Erde und ihre Königinnen — alle waren eingeladen und kamen aus allen Richtungen zum Rājasūya des Königs Yudhiṣṭhira, des Sohnes Pāṇḍus. Über die Pracht staunten sie nicht, denn sie war einem Verehrer Śrī Kṛṣṇas vollkommen angemessen.
Mahārāja Yudhiṣṭhira was universally famous as a great devotee of Lord Kṛṣṇa, and thus nothing was impossible for him.
Because Yudhiṣṭhira was Pāṇḍu’s son and a devotee of Śrī Kṛṣṇa; therefore everyone naturally honored his Rājasūya as fully appropriate and came to witness it.
The verse highlights that his legitimacy and greatness were rooted in devotion to Kṛṣṇa—making the royal sacrifice and universal respect spiritually meaningful, not merely political.
It teaches that devotion to Kṛṣṇa brings genuine honor and harmony—leadership, success, or influence becomes truly “fitting” when grounded in bhakti and dharma.