Shloka 15
Pūtanā-mokṣa — The Witch Pūtanā’s Attempt and Kṛṣṇa’s Deliverance
ईषामात्रोग्रदंष्ट्रास्यं गिरिकन्दरनासिकम् । गण्डशैलस्तनं रौद्रं प्रकीर्णारुणमूर्धजम् ॥ १५ ॥ अन्धकूपगभीराक्षं पुलिनारोहभीषणम् । बद्धसेतुभुजोर्वङ्घ्रि शून्यतोयह्रदोदरम् ॥ १६ ॥ सन्तत्रसु: स्म तद्वीक्ष्य गोपा गोप्य: कलेवरम् । पूर्वं तु तन्नि:स्वनितभिन्नहृत्कर्णमस्तका: ॥ १७ ॥
īṣā-mātrogra-daṁṣṭrāsyaṁ giri-kandara-nāsikam gaṇḍa-śaila-stanaṁ raudraṁ prakīrṇāruṇa-mūrdhajam
Der Mund der Rākṣasī war voller grimmiger Zähne wie Pflugscharen; ihre Nasenlöcher waren tief wie Berggrotten; ihre Brüste glichen großen Felsplatten, die vom Hügel herabgestürzt waren. Ihr zerzaustes Haar schimmerte kupferrot. Die Augenhöhlen wirkten wie tiefe, blinde Brunnen; ihre furchterregenden Schenkel wie Flussufer; Arme, Beine und Füße wie mächtige Brücken; und ihr Bauch wie ein ausgetrockneter See ohne Wasser. Schon ihr Geschrei hatte Herz, Ohren und Kopf der Kuhhirten und Kuhhirtinnen erschüttert; als sie dann diesen wilden, wunderbaren Leib sahen, wurden sie noch mehr von Furcht ergriffen.
FAQs
This verse portrays her corpse as gigantic and terrifying—cave-like nostrils, dreadful fangs, and hill-like features—emphasizing the enormity of the danger from which Kṛṣṇa protected Vraja.
Śukadeva Gosvāmī narrates these details to Mahārāja Parīkṣit while describing Kṛṣṇa’s childhood pastimes in Vṛndāvana.
Even when danger appears overwhelming, devotion and taking shelter of Kṛṣṇa bring protection; the verse highlights how fearsome threats can be neutralized by divine grace.