Shloka 6
Kṛṣṇa Leads Kālayavana to Mucukunda; The Yavana Is Burned; Mucukunda’s Prayers and Boon of Bhakti
श्रीशुक उवाच तं विलोक्य विनिष्क्रान्तमुज्जिहानमिवोडुपम् । दर्शनीयतमं श्यामं पीतकौशेयवाससम् ॥ १ ॥ श्रीवत्सवक्षसं भ्राजत्कौस्तुभामुक्तकन्धरम् । पृथुदीर्घचतुर्बाहुं नवकञ्जारुणेक्षणम् ॥ २ ॥ नित्यप्रमुदितं श्रीमत्सुकपोलं शुचिस्मितम् । मुखारविन्दं बिभ्राणं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३ ॥ वासुदेवो ह्ययमिति पुमान् श्रीवत्सलाञ्छन: । चतुर्भुजोऽरविन्दाक्षो वनमाल्यतिसुन्दर: ॥ ४ ॥ लक्षणैर्नारदप्रोक्तैर्नान्यो भवितुमर्हति । निरायुधश्चलन् पद्भ्यां योत्स्येऽनेन निरायुध: ॥ ५ ॥ इति निश्चित्य यवन: प्राद्रवद् तं पराङ्मुखम् । अन्वधावज्जिघृक्षुस्तं दुरापमपि योगिनाम् ॥ ६ ॥
śrī-śuka uvāca taṁ vilokya viniṣkrāntam ujjihānam ivoḍupam darśanīyatamaṁ śyāmaṁ pīta-kauśeya-vāsasam
Śrī Śukadeva Gosvāmī sprach: Kālayavana sah den Herrn aus Mathurā hervortreten wie den aufgehenden Mond. Er war überaus schön anzuschauen: von dunkelblauer Farbe und in gelber Seide gekleidet; auf seiner Brust trug er das Zeichen Śrīvatsa, und an seinem Hals strahlte der Edelstein Kaustubha. Seine vier Arme waren kräftig und lang; seine Augen rötlich wie junge Lotosblüten; sein Antlitz einem Lotos gleich, mit leuchtenden Wangen, reinem Lächeln und funkelnden Ohrringen in Makara-Form. Der Barbar dachte: „Das muss Vāsudeva sein, denn er besitzt die von Nārada genannten Merkmale: Śrīvatsa, vier Arme, Lotosaugen, eine Waldblumengirlande und unvergleichliche Schönheit; niemand sonst kann es sein. Da er zu Fuß und unbewaffnet geht, werde auch ich unbewaffnet kämpfen.“ So entschlossen rannte er dem Herrn nach, der ihm den Rücken zuwandte und davonlief; Kālayavana hoffte, Śrī Kṛṣṇa zu ergreifen, den selbst große Yogīs nicht erreichen können.
Although Kālayavana was seeing Lord Kṛṣṇa with his own eyes, he could not adequately appreciate the beautiful Lord. Thus instead of worshiping Kṛṣṇa, he attacked Him. Similarly, it is not uncommon for modern men to attack Kṛṣṇa in the name of philosophy, “law and order” and even religion.
FAQs
He misjudged Kṛṣṇa as an ordinary opponent and, thinking he could capture Him, pursued Him—unaware that the Lord is beyond the reach of material strength.
It means the Lord is “difficult to attain even for yogīs”—emphasizing that mere mystic practice cannot grasp Him without His grace and devotion (bhakti).
It teaches humility: spiritual advancement is not only about power or technique; sincere devotion and surrender are essential to truly approach the Divine.