Adhyaya 57: Prahlada’s Pilgrimage Circuit: Tirtha-Mahatmya from Naimisha to Rudrakoti and Shalagrama

Verse 4

देवदेवं तथेशानं संपूज्य विधिना ततः गयायां गोपतिं द्रष्टुं जगाम स महासुरः

{"bali_present": false, "generosity_display": null, "daana_type": null, "shukracharya_interaction": null, "devotion_quality": null, "patala_reference": false}

Verse 6

उदपाने तथा स्नात्वा तत्राभ्यर्च्य पितॄन् वशी गदापाणिं समभ्यर्च्य गोपतिं चापि शङ्करम्

as the dohada-offering

Verse 8

तस्यां स्नात्वा समभ्यर्च्य गोप्रतारे कुशेशयम् उपोष्य रजनीमेकां विरजां नगरीं ययौ

সেই (সরযূ) নদীতে স্নান করে গোপ্ৰতারে কুশেশয়কে বিধিপূর্বক অর্চনা করল; এক রাত্রি উপবাস করে সে বিরজা নগরীতে গমন করল।

Verse 9

स्नात्वा विरजसे तीर्थे दत्त्वा पिण्डं पितॄंस् तथा दर्शनार्थ ययौ श्रीमान् अजितं पुरुषोत्तमम्

বিরজা-তীর্থে স্নান করে এবং পিতৃগণের উদ্দেশে পিণ্ডদান করে, সেই শ্রীমান দর্শনার্থে অজিত—পুরুষোত্তম—এর নিকট গমন করল।

Verse 10

तं दृष्ट्वा पुण्डरीकाक्षमक्षरं परमं शुचिः षड्रात्रमुष्य तत्रैव महेन्द्रं दक्षिणं ययौ

সেই পদ্মনয়ন, অক্ষয়, পরম ও পবিত্র প্রভুকে দর্শন করে, সে সেখানেই ছয় রাত্রি অবস্থান করল; তারপর দক্ষিণ মহেন্দ্রের দিকে গমন করল।

Verse 11

तत्र देववरं शंभुमर्द्धनारीश्वरं हरम् दृष्ट्वार्च्य संपूज्य पितॄन् महेन्द्रं चोत्तरं गतः

সেখানে দেবশ্রেষ্ঠ শম্ভু—অর্ধনারীশ্বর হর—কে দর্শন করে অর্চনা ও সম্যক পূজা করল; পিতৃকার্য সম্পন্ন করে উত্তর মহেন্দ্রে গমন করল।

Verse 12

तत्र देववरं शंभुं गोपालं सोमपायिनम्. दृष्ट्वा स्नात्वा सोमतीर्थे सह्याचलमुपागतः

Stuti-voice within the narrative (a devotee/sage addressing Vāsudeva; the chapter frames a hymn rather than dialogue-driven instruction).

Verse 13

तत्र स्नात्वा महोदक्यां वैकुण्ठं चार्च्यं भक्तितः सुरान् पितृन् समभ्यर्च्य पारियात्रं गिरिं गतः

সেখানে মহোদক্যা তীর্থে স্নান করে, ভক্তিভরে বৈকুণ্ঠ (বিষ্ণু)-কে অর্চনা করল; দেবগণ ও পিতৃগণেরও বিধিপূর্বক পূজা করে পরে পারিয়াত্র পর্বতে গমন করল।

Verse Adhyāya 54 (Nakṣatra-yoga-pūjā and dāna prescriptions)

तत्र स्नात्वा लाह्गलिन्यां पूजयित्वापराजितम् कशेरुदेशं चाभयेत्य विश्वरूपं ददर्श सः

{"bhagavata_parallel": null, "vishnu_purana_parallel": null, "ramayana_connection": null, "mahabharata_echo": "Anuśāsana-parvan catalogues of dāna items (vastra, hiraṇya, ghṛta, dhānya) as meritorious—close thematic echo.", "other_puranas": ["Garuḍa Purāṇa (dāna-varga lists including ghṛta-pātra, dhānya, vastra)", "Agni Purāṇa (dāna-vidhi lists)"], "vedic_reference": "General Vedic/Smārta valuation of ghṛta and dhānya in ritual economy (no direct mantra cited)."}

Verse yadakṣaraṃ brahma vadanti sarvagaṃ niśamya yaṃ mṛtyumukhāt pramucyate tamīśvaraṃ tṛptamanuttamairguṇaiḥ parāyaṇaṃ viṣṇumupaimi sāśvatam

यत्र देववरः शंभुर्गणानां तु सुपूजितम् विश्वरूपमथात्मानं दर्शयामास योगवित्

{"recitation_mood": "Protective, consoling, and resolute—moving from fear to assurance.", "suggested_raga": "Shubhapantuvarali", "pace": "medium", "voice_tone": "firm, compassionate emphasis on ‘mṛtyumukhāt pramucyate’ and ‘sāśvatam’", "sound_elements": ["tanpura", "mridangam soft but steady", "temple bell at ‘sāśvatam’", "conch at closing cadence"]}

Verse 16

तत्र मङ्कुणिकातोये स्नात्वाभ्यर्य्य महेश्वरम् जगामाद्रिं स सौगन्धि प्रह्लादो मलायाचलम्

There, having bathed in the waters of Maṅkuṇikā and having worshipped Maheśvara, that fragrant (i.e., perfumed/garlandeVamana Purana,54,30,VamP 54.30,nakṣatrapuruṣākhyaṃ hi vratānāmuttamaṃ vratam pūrvaṃ kṛtaṃ hi bhṛguṇā sarvapātakanāśanam,नक्षत्रपुरुषाख्यं हि व्रतानामुत्तमं व्रतम् पूर्वं कृतं हि भृगुणा सर्वपातकनाशनम्,Saromahatmiya,Dharma Teaching (Vrata Mahatmya),Adhyaya 54 (Vrata-prashamsa / Nakshatra-Purusha Vrata),30,nakṣatrapuruṣākhyaṃ hi vratānāmuttamaṃ vratam |

Verse 21

तत्रस्थेन सुरेशेन श्वेतकिर्नाम भूपतिः रक्षितस्त्वन्तकं दग्ध्वा सर्वबूतापहारिणम्

সেখানে উপস্থিত দেবেশ্বর সর্বভূত-অপহারী অন্তককে দগ্ধ করে শ্বেতকি নামক রাজাকে রক্ষা করেছিলেন।

Verse 22

तत्रातिहृष्टो वसति नित्यं शर्वः सहोमया वृतः प्रमथकोटीभिर्बहुभिस्त्रिदशार्चितः

{"primary_rasa": "shanta", "secondary_rasa": "bhakti", "intensity": 7, "emotional_arc": "from seeking protection to settled surrender in the Lord’s care", "mood_keywords": ["śaraṇāgati", "bhakti", "trust", "reverence", "inner-stillness", "devotee-affection"]}

Verse 26

अश्वतीर्थे ततः स्नात्वा दृष्ट्वा च तुरगाननम् श्रीधरं चैव संपूज्य पञ्चालविषयं ययौ

{"bhagavata_parallel": "Bhāgavata Purāṇa 8.21–8.22 (cosmic expansion of the Lord in Trivikrama context; universal pervasion)", "vishnu_purana_parallel": "Viṣṇu Purāṇa 1.2 and 2.12 (Puruṣa/pervasion themes)", "ramayana_connection": null, "mahabharata_echo": "Bhagavad Gītā 11 (viśvarūpa: cosmic form imagery)", "other_puranas": ["Nārasiṃha Purāṇa (cosmic form stutis)", "Śiva Purāṇa (sahasraśīrṣa/Puruṣa-style epithets used in syncretic praise)"], "vedic_reference": "Ṛgveda 10.90 (Puruṣa Sūkta: sahasraśīrṣā puruṣaḥ)"}

Verse Implicit Vaishnava frame via Prahlāda (iconic Vishnu-bhakta) and the Nakṣatra-Puruṣa observance; no explicit Vāmana/Trivikrama mention in this verse

स्नात्वा सन्निहिते तीर्थे यामुने लोकविश्रुते दृष्ट्वा वटेश्वरं रुद्रं माधवं योगशायिनम्

{"syncretic_content": false, "primary_deity": "mixed", "secondary_deities": [], "hari_hara_unity": null, "shakti_presence": null, "theological_tradition": "syncretic"}

Verse 30

ततो ऽस्यां वरणायं च तीर्थेषु च पृथक् पृथक् सर्वपापहराद्येषु स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः

তারপর এই অঞ্চলে, বরাণা নদীতেও, এবং নানা তীর্থে একে একে—সর্বপাপহর প্রভৃতি তীর্থে স্নান করে—সে পিতৃগণ ও দেবতাদের পূজা করল।

Verse 31

प्रदक्षिमीकृत्य पुरीं पूज्याविमुक्तकेशवौ लोलं दिवाकरं दृष्ट्वा ततो मधुवनं ययौ

নগর পরিক্রমা করে, পূজ্য অবিমুক্ত ও কেশবকে প্রণাম করে, তারপর অস্থিরভাবে চলমান দিবাকর (সূর্য)কে দেখে সে সেখান থেকে মধুবনে গেল।

Verse 32

तत्र स्वयंभुवं देवं ददर्शासुरसत्तमः तमभ्यर्च्य महातेजाः पुष्करारण्यमागमत्

সেখানে অসুরশ্রেষ্ঠ স্বয়ম্ভূ দেবকে দর্শন করল। মহাতেজস্বী সে তাঁকে পূজা করে পরে পুষ্কর অরণ্যে গেল।

Verse 33

तेषु त्रिष्वपि तीर्थेषु स्नात्वार्ऽच्य पितृदेवताः पुष्कराक्षमयोगन्धि ब्रह्माणं चाप्यपूजयत्

Having bathed in all three of those tīrthas, and having worshipped the deities of the ancestors (Pitṛs), he also worshipped Brahmā—(Brahmā) whose eyes are like lotuses (puṣkara) and whose fragrance is of a divine, subtle kind.

Verse 35

नैमिषेया द्विजवरा मागधेयाः ससैन्धवाः धर्मारण्याः पौष्करेया दण्डकारण्यकास्तथा

নৈমিষের, মাগধের (সঙ্গে) সিন্ধুপ্রদেশের, ধর্মারণ্যের, পুষ্করের এবং দণ্ডকারণ্যর—এমন শ্রেষ্ঠ দ্বিজ (ব্রাহ্মণ)গণ সেখানে এলেন।

Verse 36

चाम्पेया भारुकच्छेया देविकातीरगाश्च ये ते तत्र शङ्करं द्रष्टुं समायाता द्विजातयः

চাম্পার, ভারুকচ্ছের এবং দেবিকা নদীর তীরবাসী—এই সকল দ্বিজ সেখানে শংকরের দর্শনের জন্য সমবেত হলেন।

Verse 37

कोटिसंख्यास्तपः सिद्धा हरदर्शलालसाः अहं पूर्वमहं पूर्वमित्येवं वादिनो मुन्

হে মুনি! তপস্যায় সিদ্ধ, কোটি সংখ্যক সন্ন্যাসী হরের দর্শনে আকুল হয়ে পরস্পরে তর্ক করছিলেন—‘আমি আগে, আমি আগে’ বলে।

Verse 38

तान् संक्षुब्धान् हरो दृष्ट्वा महर्षीन् दग्धकिल्बिषान् तेषामेवानुकम्पार्थं कोटिमूर्त्तिरभूद् भवः

উদ্বিগ্ন মহর্ষিদের—যাঁদের কলুষ দগ্ধ হয়ে গিয়েছিল—দেখে হর কেবল তাঁদের প্রতি অনুকম্পার জন্য কোটিরূপধারী ‘ভব’ হয়ে প্রকাশিত হলেন।

Verse 39

ततस्ते मुनयः प्रीताः सर्व एव महेश्वरम् संपूजयन्तस्तस्थुर्वै तीर्थं कृत्वा पृथक् पृथक् इत्येवं रुद्रकोटीति नाम्ना शंभुरजायत

তখন সকল মুনি আনন্দিত হয়ে মহেশ্বরের পূজা করতে করতে দাঁড়ালেন এবং প্রত্যেকে পৃথক পৃথকভাবে একটি করে তীর্থ স্থাপন করলেন। এইভাবে শম্ভু ‘রুদ্রকোটি’ নামে প্রসিদ্ধ হলেন।

Verse 40

तं ददर्श महातेजाः प्रह्लादो भक्तिमान् वशी कोटितीर्थे ततः स्नात्वा तर्पयित्वा वसुन् पितॄन् रुद्रकोटिं समभ्यर्च्य जगाम कुरुजाङ्गलम्

তখন মহাতেজস্বী, ভক্তিসম্পন্ন ও সংযমী প্রহ্লাদ তাঁকে দর্শন করলেন। পরে কোটিতীর্থে স্নান করে বসু ও পিতৃগণের তर्पণ করলেন, রুদ্রকোটির যথাবিধি অর্চনা করে কুরুজাঙ্গলে গমন করলেন।

Verse 42

सारस्वते ऽम्भसि स्नात्वा स्थाणुं संपूज्य भक्तितः स्नात्वा दसाश्वमेधे च संपूज्य च सुरान् पितृन्

সরস্বতীর জলে স্নান করে ভক্তিভরে স্থাণুর পূজা করলেন; তারপর দশাশ্বমেধেও স্নান করে দেবগণ ও পিতৃগণেরও পূজা করলেন।

Verse 43

सहस्रलिङ्गं संपूज्य स्नात्वा कन्याह्रदे शुचिः अभिवाद्य गुरुं शुक्रं सोमतीर्थं जगाम ह

তিনি সহস্রলিঙ্গকে যথাবিধি পূজা করে, কন্যাহ্রদে স্নান করে শুচি হলেন; গুরু শুক্রকে প্রণাম করে সোমতীর্থে গমন করলেন।

Verse 44

तत्र स्नात्वार्ऽच्य च पितृन् सोमं संपूज्य भक्तिततः क्षीरिकावासमभ्येत्य स्नानं चक्रे महायशाः

সেখানে স্নান করে তিনি পিতৃদের অর্চনা করলেন এবং ভক্তিভরে সোমের পূজা করলেন; মহাযশস্বী ব্যক্তি পরে ক্ষীরিকাবাসে গিয়ে পুনরায় স্নান-ক্Vamana Purana

Verse 45

प्रदक्षिणीकृत्य तरुं वरुणं चार्च्य बुद्धिमान् भूयः कुरुध्वजं दृष्ट्वा पद्माख्यां नगरी गतः

বুদ্ধিমান ব্যক্তি পবিত্র বৃক্ষের প্রদক্ষিণ করে বরুণের অর্চনা করলেন; পরে কুরুধ্বজকে দেখে পদ্মাখ্যা নামে নগরীতে গমন করলেন।

Verse 46

तत्रार्च्य मित्रावरुणौ भास्करौ लोकपूजितौ कुमारधारामभ्येत्य ददर्श स्वामिनं वशी

সেখানে তিনি লোকপূজিত মিত্র-বরুণ এবং দুই ভাস্করের অর্চনা করলেন; সংযত ব্যক্তি পরে কুমারধারার কাছে গিয়ে নিজের স্বামীর দর্শন পেলেন।

Verse 47

स्नात्वा कपिलधारायां संतर्प्यार्च्य पितृन् सुरान् दृष्ट्वा स्कन्दं समभ्यर्च्य नर्मदायां जगाम ह

কপিলধারায় স্নান করে তিনি পিতৃ ও দেবতাদের তৃপ্ত করে অর্চনা করলেন; স্কন্দকে দর্শন করে যথাবিধি পূজা করে পরে নর্মদায় গমন করলেন।

Verse 48

तस्यां स्नात्वा समभ्यर्च्य वासुदेवं श्रियः पतिम् जगाम भूधरं द्रष्टुं वाराहं चक्रधारिणम्

সেখানে (নর্মদায়) স্নান করে এবং শ্রীপতি বাসুদেবকে বিধিপূর্বক পূজা করে, তিনি চক্রধারী বরাহের দর্শনের জন্য পর্বতে গেলেন।

Verse 49

स्नात्वा कोकामुके तीर्थे संपूज्य धरणीधरम् त्रिसौवर्णं महादेवमर्बुदेशं जगाम ह

কোকামুখ তীর্থে স্নান করে এবং ত্রিসৌবর্ণ নামে প্রসিদ্ধ ধরণীধর মহাদেবকে যথাবিধি পূজা করে, তিনি পরে অর্বুদ দেশে গেলেন।

Verse 50

तत्र नारीह्रदे स्नात्वा पूजयित्वा च शङ्करम् कालिञ्जरं समभ्येत्य नीलकण्ठं ददर्श सः

সেখানে নারীহ্রদে স্নান করে এবং শঙ্করকে পূজা করে, তিনি কালিঞ্জরে গিয়ে নীলকণ্ঠের দর্শন লাভ করলেন।

Verse nimnagā (a river; unnamed in this verse)

नीलतीर्थजले स्नात्वा पूजयित्वा ततः शिवम् जगाम सागरानूपे प्रभासे द्रष्टुमीश्वरम्

Having bathed in the waters of Nīlatīrtha and then worshipped Śiva, he went to Prabhāsa on the seashore, in order to behold the Lord (Īśvara).

Verse 53

यो दक्षशापनिर्दग्धः क्षयी ताराधिपः शशी आप्यायितः शङ्करेण विष्णुना सकपर्दिना

দক্ষের শাপে দগ্ধ হয়ে ক্ষয়প্রাপ্ত নক্ষত্রাধিপতি চন্দ্রকে শঙ্কর—স্বয়ং কপর্দী বিষ্ণু—পুনরায় পূর্ণতায় প্রতিষ্ঠিত করলেন।

Verse 54

तावर्च्य देवप्रवरौ प्रजगाम महालयम् तत्र रुद्रं समभ्यर्च्य प्रजगामोत्तरान् कुरून्

সেই দুই শ্রেষ্ঠ দেবকে পূজা করে তিনি মহালয়ে গেলেন; সেখানে রুদ্রকে যথাবিধি অর্চনা করে উত্তর কুরুদের দিকে অগ্রসর হলেন।

Verse 55

पद्मनाभं स तत्रर्च्य सप्तगोदावरं ययौ तत्र स्नात्वार्ऽच्य विश्वेशं भीमं त्रैलोक्यवन्दितम्

{"primary_rasa": "shanta", "secondary_rasa": "karuna", "intensity": 6, "emotional_arc": "a sober, almost clinical passage of time underscores the tragedy of entrenched sin and inability to choose a better path", "mood_keywords": ["vairāgya-śoka", "dīrgha-kāla", "abhyāsa", "tāmasika-niyati", "anuttama-vṛtti", "niṣṭhuratā"]}

Verse 57

प्लक्षावतरणं गत्वा श्रीनिवासमपूजयत् ततश्च कुण्डिनं गत्वा संपूज्य प्रामतृप्तिदम्

প্লক্ষাবতরণে গিয়ে তিনি শ্রীনিবাসকে পূজা করলেন; তারপর কুণ্ডিনে গিয়ে প্রাণীদের পরিপূর্ণ তৃপ্তিদাতা দেবকে সম্যক্ আরাধনা করলেন।

Verse taritas-taṭa: a riverbank is mentioned, but the river is not named in the provided text

शूर्पारके चतुर्बाहुं पूजयित्वा विधानतः मागधारण्यमासाद्य ददर्श वसुधाधिपम्

Having duly worshipped the Four-armed Lord at Śūrpāraka according to prescribed rites, he then reached the forest of Magadha and beheld the lord of the earth (the king).

Verse ["Bhṛgutuṅga", "Himavat-pāda", "dāna dvija", "vidhivat pūjā", "tīrtha itinerary", "Bhṛgu peak"]

तमर्चयित्वा विश्वेशं स जगाम प्रजामुखम् महातीर्थे ततः स्नात्वा वासुदेवं प्रणम्य च

तं विधिवत् समभ्यर्च्य, द्विजातिषु दानं दत्त्वा, हिमवत्पादे विस्तुतः सः भृगुतुङ्गं जगाम।

Verse 62

तत्र देवं महेशानं जटाधरमिति श्रुतम् तं दृष्ट्वार्ऽच्य हरिं चासौ तीर्थं कनखलं ययौ

সেখানে তিনি ‘জটাধর’ নামে প্রসিদ্ধ দেব মহেশানকে দর্শন করলেন। তাঁকে দেখে পূজা করে এবং হরিকেও আরাধনা করে তিনি কনখল নামক তীর্থে গেলেন।

Verse bhūtas

तत्रार्च्य भद्रकालीशं वीरभद्रं च दानवः धनाधिपं च मेघङ्कं ययावथ गिरिव्रजम्

{"recitation_mood": "forceful protection-chant", "suggested_raga": "Todi", "pace": "medium", "voice_tone": "strong, percussive consonants on the demon-list", "sound_elements": ["drum strokes matching 'sahasrārcir' cadence", "crackling fire ambience", "conch punctuations", "handbell shimmer at the end of the verse"]}

Verse 65

शशिप्रभं देववरं त्रिनेत्रं संपूजयित्वा सह वै मृडान्या जगाम तीर्थप्रवरं महाख्यं तस्मिन् महादेवमपूजयत्

চন্দ্রসম দীপ্তিমান ত্রিনেত্র শ্রেষ্ঠ দেবকে মৃডানীসহ পূজা করে সে ‘মহাখ্য’ নামে শ্রেষ্ঠ তীর্থে গেল; সেখানে মহাদেবকে আরাধনা করল।

Verse 66

ततस्त्रिकूटं गिरिमत्रिपुत्रं जगाम द्रष्टुं स हि चक्रपाणिनम् तमीड्य भक्त्या तु गजेन्द्रसोक्षणं जजाप जप्यं परमं पवित्रम्

তারপর সে অত্রিপুত্র বলে খ্যাত ত্রিকূট পর্বতে চক্রপাণির দর্শনের জন্য গেল। ভক্তিতে গজেন্দ্রের দুঃখহরকে স্তব করে সে পরম পবিত্র জপ্য মন্ত্র জপ করল।

Verse 67

तत्रोष्य दैत्येश्वरसूनुरादरान्मासत्रयं मूलफलाम्बुभक्षी निवेद्य विप्रप्रवरेषु काञ्चनं जगाम घोरं स हि दण्डकं वनम्

{"has_teaching": true, "teaching_type": "bhakti", "core_concept": "Śaraṇāgati through nāma/stuti as immediate protection (rakṣā) and inner steadiness.", "teaching_summary": "The devotee seeks non-violence from hostile beings by taking refuge in Viṣṇu’s Sudarśana; divine power pacifies and subdues threats.", "vedantic_theme": "Īśvara-rakṣakatva (the Lord as protector) and bhakti as a direct means to fearlessness.", "practical_application": "Recite protective stuti/kavaca during travel, tīrtha-yātrā, or anxiety; cultivate remembrance of Hari to reduce fear-reactivity."}

Verse 69

तस्याधस्थात् त्रिरात्रं स महाभागवतो ऽसुरः स्थितः स्थिण्डिलशायी तु पठन् सारस्वतं स्तवम्

তার নীচে সেই অসুর—তবু মহাভাগবত—তিন রাত্রি অবস্থান করল; খালি মাটিতে শুয়ে সারস্বত স্তব পাঠ করতে লাগল।

Verse 70

तस्मात् तीर्थवरं विद्वान् सर्वपापप्रमोचनम् जगाम दानवो द्रष्टुं सर्वपापहरं हरिम्

অতএব সেই জ্ঞানী দানব সর্বপাপমোচনকারী শ্রেষ্ঠ তীর্থে গেল, সকল পাপ হরণকারী হরিকে দর্শন করার জন্য।

Verse 71

तस्याग्रतो जजापासौ स्तवौ पापप्रणाशनौ यौ पुरा भगवान् प्राह क्रोडरूपी जनार्दनः

তার সম্মুখে সে সেই দুই স্তব জপ করল যা পাপ নাশ করে—যা পূর্বকালে বরাহরূপী ভগবান জনার্দন বলেছিলেন।

Verse 73

तस्मादथागाद् दैत्येन्द्रः शालग्रामं महाफलम् यत्र संनिहितो विष्णुश्चरेषु स्थावरेषु च / 57.72 तत्र सर्वगतं विष्णुं मत्वा चक्रे रतिं बली पूजयन् भगवत्पादौ महाभागवतो मुने

তখন দৈত্যেন্দ্র শালগ্রামে গেল, যা মহাফলদায়ক; যেখানে বিষ্ণু চলমান ও স্থাবর সকল সত্তায়ই সংনিহিত। সেখানে বিষ্ণুকে সর্বব্যাপী জেনে বলি প্রেমভক্তি লাভ করল এবং, হে মুনি, মহাভাগবত হয়ে ভগবানের চরণযুগল পূজা করল।

Verse ["Kavaca/pañjara as ritual protection", "Transition from hymn to action", "Bali’s aggression within the Vāmana-Bali cycle"]

इयं तवोक्ता मुनिसंघजुष्टा प्रह्लादतीर्थानुगतिः सुपुण्या यत्कीर्त्तनाच्छ्रवणात् स्पर्शनाच्च विमुक्तपापा मनुजा भवन्ति

“Thus has been described to you this supremely meritorious course (of pilgrimage/observance) connected with Prahlāda’s tīrtha, frequented by hosts of sages. By its very glorification (kīrtana), by hearing of it, and by touching (its waters/soil), human beings become freed from sins.”