Adhyaya 126

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शांडिल्येश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मणः पश्चिमे भागे धनुषां षोडशांतरे

ঈশ্বর বললেন—হে মহাদেবী! তারপর সর্বোত্তম শাণ্ডিল্যেশ্বরে গমন করো। তা ব্রহ্মার স্থানের পশ্চিম দিকে, ষোলো ধনু (ধনুক-পরিমাপ) দূরে অবস্থিত।

Verse 2

महाप्रभावं लिङ्गं तद्दर्शनात्पापनाशनम्

সে লিঙ্গ মহাপ্রভাবশালী; তার দর্শনমাত্রেই পাপ বিনষ্ট হয়।

Verse 3

शांडिल्योनाम ब्रह्मर्षिः सारथिर्ब्रह्मणः स्मृतः । तपस्वी स महातेजा ज्ञाननिष्ठो जितेन्द्रियः

শাণ্ডিল্য নামে এক ব্রহ্মর্ষি ছিলেন, যিনি ব্রহ্মার সারথি বলে স্মৃত। তিনি তপস্বী, মহাতেজস্বী, জ্ঞাননিষ্ঠ এবং জিতেন্দ্রিয় ছিলেন।

Verse 4

स प्रभासं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् । प्रतिष्ठाप्य महालिंगं सोमेशादुत्तरे स्थितम्

তিনি প্রভাসে পৌঁছে অত্যন্ত কঠোর তপস্যা করলেন এবং সোমেশ্বরের উত্তরে অবস্থিত এক মহালিঙ্গ প্রতিষ্ঠা করলেন।

Verse 5

स स्वयं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततोऽभिलषितं प्राप्य कृतकृत्यो बभूव ह

হে প্রিয়ে, তিনি নিজে সেই লিঙ্গকে একশো দিব্য বর্ষ পূজা করলেন। পরে অভিলষিত ফল লাভ করে তিনি কৃতকৃত্য হলেন।

Verse 6

नन्दीश्वरप्रसादेन अणिमादिगुणैर्युतः । तं दृष्ट्वा तु नरः सद्यो विपापः संप्रजायते

নন্দীশ্বরের প্রসাদে সেই (ক্ষেত্র/মন্দির) অণিমা প্রভৃতি সিদ্ধিগুণে সমন্বিত। তাকে দর্শনমাত্রেই মানুষ তৎক্ষণাৎ পাপমুক্ত হয়।

Verse 7

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्धक्ये यौवनेऽपि वा । अज्ञानाज्ज्ञानतो वाऽपि यः करोति नरः प्रिये । तत्सर्वं नाशमायाति शांडिल्येश्वरदर्शनात्

হে প্রিয়ে, মানুষ শৈশবে, যৌবনে বা বার্ধক্যে যে পাপই করে—অজ্ঞানে বা জেনেশুনে—শাণ্ডিল্যেশ্বরের দর্শনে তা সবই বিনষ্ট হয়।

Verse 126

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभास क्षेत्रमाहात्म्ये शाण्डिल्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইভাবে শ্রীস্কন্দ মহাপুরাণের একাশীতিসাহস্রী সংহিতার সপ্তম প্রভাসখণ্ডের প্রথম ‘প্রভাস-ক্ষেত্র-মাহাত্ম্য’ অংশে ‘শাণ্ডিল্যেশ্বর-মাহাত্ম্য-বর্ণন’ নামক একশো ছাব্বিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হল।