महादेव उवाच । कथं व्यग्राः सुराः सर्वे बृहस्पतिपुरोगमाः । तत्समाचक्ष्व मां ब्रह्मन्भवतां दुःखकारणम्
mahādeva uvāca | kathaṃ vyagrāḥ surāḥ sarve bṛhaspatipurogamāḥ | tatsamācakṣva māṃ brahmanbhavatāṃ duḥkhakāraṇam
মহাদেব বললেন—“বৃহস্পতিকে অগ্রে রেখে সকল দেবতা কেন ব্যাকুল? হে ব্রহ্মন্ (ব্রহ্মা), তোমাদের দুঃখের কারণ আমাকে বলো।”
Śiva (Mahādeva)
Divine governance begins with inquiry into suffering; dharma is protected through truthful disclosure and right counsel.
No tirtha is directly praised; the verse advances the Dharmāraṇya narrative setting.
None; it is a dialogue prompt requesting the cause of distress.