Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

শ্রী মার্কণ্ডেয় বললেন—এরপর ভীমেশ্বরে গমন করা উচিত; সেই তীর্থ সকল পাপের ক্ষয় সাধন করে। সেখানে ঋষিসঙ্ঘ এবং শুভ ভীম-ব্রতধারীরা সেবা-আরাধনা করেন।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

সেই তীর্থে যে স্নান করে উপবাসী হয়ে ইন্দ্রিয়সংযম করে, সূর্যের দিকে ঊর্ধ্ববাহু হয়ে একাক্ষর মন্ত্র জপ করে—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

তার এই জন্মে সঞ্চিত পাপ সেই মুহূর্তেই বিনষ্ট হয়। আর গায়ত্রী-জপে সাত জন্মের সঞ্চিত পাপও নিশ্চিতরূপে নাশ হয়।

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

গায়ত্রী পাপ বিনাশ করে—দশ জন্মে উৎপন্ন, শত জন্মে পূর্বকৃত, এবং সহস্র সঞ্চয়ে থাকলেও তিন জন্মজাত পাপ।

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

হে নরাধিপ! জপ বৈদিক হোক বা লৌকিক—জপমাত্রেই তা সেই ক্ষণে সব দগ্ধ করে, যেমন অগ্নি শুকনো তৃণকে।

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

দেবশক্তির ভরসায় কখনও পাপ করা উচিত নয়। অজ্ঞানে করা পাপ দ্রুত নষ্ট হতে পারে, কিন্তু পরে আর কোনো অজুহাত থাকে না।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

সেই তীর্থে যে নিজের সামর্থ্য অনুযায়ী দান করে, তার সমগ্র ফল অক্ষয় হয়, হে পাণ্ডুনন্দন।

Verse 77

। अध्याय

॥ অধ্যায় ॥