Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

শ্রীমার্কণ্ডেয় বললেন—হে তাত! তার পরেই ‘পুঙ্খিল’ নামে উত্তম তীর্থ আছে। সেই তীর্থে প্রাচীনকালে পৃথাপুত্র পুঙ্খ সিদ্ধি লাভ করেছিল।

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

জামদগ্ন্য মহাতেজস্বী প্রভু—ক্ষত্রিয়ান্তকারী—নর্মদার উত্তর তীরে অবস্থান করে বিপুল তপস্যা করেছিলেন।

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

হে নরেশ্বর! সেই সময় থেকে তা ‘পুঙ্খতীর্থ’ নামে প্রসিদ্ধ হল। যে ব্যক্তি সেই তীর্থে স্নান করে পরমেশ্বরের আরাধনা করে…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

এই লোকেতে সে বলসম্পন্ন হয়, আর পরলোকে মোক্ষ লাভ করে। দেবতা ও পিতৃগণকে যথাবিধি অর্চনা করলে সে পিতৃঋণ থেকে মুক্ত হয়।

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

সেই তীর্থে যে ব্যক্তি সত্যই প্রাণত্যাগ করে, তার গতি অনাবর্ত—আর ফিরে আসে না; নিঃসন্দেহে সে রুদ্রলোক প্রাপ্ত হয়।

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

সেই তীর্থে স্নান করলে মানুষ অশ্বমেধ যজ্ঞের সমতুল্য ফল লাভ করে।

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

হে রাজন, সেই তীর্থে যে ব্রাহ্মণদের ভোজন করায়—একজন ব্রাহ্মণকে ভোজন করালেই যেন এক কোটি ব্রাহ্মণকে ভোজন করানো হয়।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

সেই তীর্থে যে কেউ বৃষভধ্বজ (ভগবান শিব)-এর পূজা করে, সে নিঃসন্দেহে বাজপেয় যজ্ঞের ফল লাভ করে।

Verse 210

अध्यायः

এখানে অধ্যায় শুরু হচ্ছে