Adhyaya 207

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम्

শ্রী মার্কণ্ডেয় বললেন—তার সম্মুখে ‘স্বর্ণবিন্দু’ নামে প্রসিদ্ধ এক পবিত্র তীর্থ আছে। সেখানে স্নান করলে মৃতেরাও স্বর্গে গমন করে এবং আর পুনর্জন্ম লাভ করে না।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते

হে মহীপতে! যে ব্যক্তি সেই তীর্থে স্নান করে ব্রাহ্মণকে স্বর্ণ দান করে—সে কর্মের যে ফল বলা হয়েছে, তা শুনুন।

Verse 3

सर्वेषामेव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि

সমস্ত রত্নের মধ্যে কাঞ্চন (স্বর্ণ)ই শ্রেষ্ঠ রত্ন। তা অগ্নির তেজ থেকে উৎপন্ন; তাই পৃথিবীতে তা পরম বলে মান্য।

Verse 4

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति

যে কাঞ্চন (স্বর্ণ) দান করে, তার সেই দানেই যেন সমগ্র পৃথিবী—পর্বত, বন ও কাননসহ, এবং সব নগর-পুরসহ—দান হয়ে যায়।

Verse 5

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत

হে ভারত! মন, বাক্য ও কর্ম দ্বারা পূর্বে কৃত সমস্ত পাপ স্বর্ণদান করলে শীঘ্রই বিনষ্ট হয়।

Verse 6

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः

যে ব্যক্তি স্বর্ণদান করে—চুলের অগ্রভাগমাত্র হলেও—এবং সেই তীর্থে দেহত্যাগ করে, সে স্বর্গে গমন করে; এতে সন্দেহ নেই।

Verse 7

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्

সেখানে সে উৎকৃষ্ট বিমানে আরূঢ় হয়ে বিদ্যাধর ও সিদ্ধগণের দ্বারা পূজিত হয়ে, ভূতসম্প্লব (প্রলয়) পর্যন্ত বাস করে।

Verse 8

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः

সেখানে নির্ধারিত কাল পূর্ণ হলে সে উত্তম মানবজন্ম লাভ করে, স্বর্ণকোটিসম্পন্ন গৃহে দ্বিজরূপে জন্মগ্রহণ করে।

Verse 9

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः

সে সর্বরোগমুক্ত, সর্বত্র সম্মানিত; শতবর্ষেরও অধিক জীবিত থাকে—রাজস ঐশ্বর্যে দীপ্ত এবং সজ্জনদের মধ্যে প্রসিদ্ধ।

Verse 207

अध्यायः

ইতি অধ্যায় সমাপ্ত।