Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

মার্কণ্ডেয় বললেন—হে ধর্মপুত্র! তারপর উত্তর নর্মদা-তীরে অবস্থিত, সর্বপাপক্ষয়কারী পরম কর্কটেশ্বরে গমন করা উচিত।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

সেখানে বিধিপূর্বক স্নান করে যে শিবের পূজা করে, তার গতি অনাবর্ত হয়; সে নিঃসন্দেহে রুদ্রলোক প্রাপ্ত হয়।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

সে তীর্থের মাহাত্ম্য, পুরাণে যেমন আমি শুনেছি, তা যথার্থভাবে বর্ণনা করা সম্ভব নয়; তাই আমি সংক্ষেপেই বলছি।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

সেই তীর্থে যে কেউ সামান্য শুভ বা অশুভ কর্ম করে, হে মহারাজ, আনন্দে বা অসাবধানতায় করা সেই সবই অক্ষয় ফলদায়ক হয়।

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

সেই তীর্থে তপস্যা করে বালখিল্য ও মरीচিগণ, হে কুরু-নন্দন, আজও স্বেচ্ছায় লোকলোকান্তরে বিচরণ করে আনন্দ করেন।

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

সেখানে অবস্থানকারীরা সেই সত্য জানে না, কারণ তারা অজ্ঞানে তাড়িত—যেমন দেহের মধ্যে থাকা আত্মা, অক্ষয় ও অব্যয় জ্যোতি, তবু তাকে চেনে না।

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

সেই তীর্থে, হে নৃপশ্রেষ্ঠ, দেবী নারায়ণী পূর্বে ঘোর তপস্যা করেছিলেন; এবং আজও অর্বুদ-পর্যন্ত কাল ধরে তিনি তীব্র তপস্যা করছেন।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

সেই তীর্থে যে স্নান করে পিতৃদেবতাদের তर्पণ করে, তার পিতামহগণ বারো বছর তৃপ্ত থাকেন।

Verse 137

। अध्याय

ইতি অধ্যায় সমাপ্ত।