Tīrtha-vidhi (Procedure for Holy Places) — Prayāgarāja-māhātmya
यस्येष्टियज्ञेष्वधिकारितास्ति वरं गृहं गृहधर्माश्च सर्वे । एवं गृहस्ताश्रमसंस्थितस्य तीर्थे गतिः पूर्वतरैर्निषिद्धा । सर्वाणि तीर्थान्यपि चाग्निहोत्रतुल्यानि नैवेति वदंति केचित् ॥ २३ ॥
yasyeṣṭiyajñeṣvadhikāritāsti varaṃ gṛhaṃ gṛhadharmāśca sarve | evaṃ gṛhastāśramasaṃsthitasya tīrthe gatiḥ pūrvatarairniṣiddhā | sarvāṇi tīrthānyapi cāgnihotratulyāni naiveti vadaṃti kecit || 23 ||
যার ইষ্টিযজ্ঞে অধিকার আছে, তার জন্য গৃহই শ্রেষ্ঠ এবং গৃহধর্মসমূহই সর্বোত্তম। এইভাবে গৃহস্থাশ্রমে প্রতিষ্ঠিত ব্যক্তির তীর্থগমন প্রাচীনরা নিষিদ্ধ করেছেন। কেউ কেউ বলেন, সব তীর্থও অগ্নিহোত্রের সমতুল্য নয়।
Narada (teaching in the Uttara-Bhaga tirtha-context; traditional dialogue frame with Sanatkumara is implied)
Vrata: Agnihotra (nitya rite; not a vrata)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It prioritizes nitya-karma (daily obligatory rites like Agnihotra and gṛhadharma) over optional religious travel, teaching that steadiness in one’s āśrama-dharma is itself a primary spiritual discipline.
By implying that devotion is not only expressed through visiting sacred places; for a householder, faithful performance of prescribed duties and sacrifices can be a direct form of dharmic worship that supports bhakti through discipline and purity.
Ritual competence (Kalpa/Śrauta–Gṛhya practice) is central: it stresses adhikāra (eligibility) and the hierarchy of nitya rites like Agnihotra over kāmya/optional acts such as extensive tīrtha-yātrā.