श्वेतः श्वेताम्बरधरः श्वेताश्वः श्वेतवाहनः गदापाणिर्द्विबाहुश्च कर्तव्यो वरदः शशी //
śvetaḥ śvetāmbaradharaḥ śvetāśvaḥ śvetavāhanaḥ gadāpāṇirdvibāhuśca kartavyo varadaḥ śaśī //
শশী (চন্দ্রদেব) কে বরদ রূপে শ্বেতবর্ণ, শ্বেতবস্ত্রধারী, শ্বেত অশ্ব-সম্পর্কিত ও শ্বেত বাহনযুক্ত; হাতে গদা ধারণকারী, দ্বিবাহু রূপে নির্মাণ করতে হবে।
This verse is not about Pralaya; it gives pratima-lakṣaṇa (iconographic) instructions—how a deity’s form should be crafted, emphasizing whiteness, a mace, and a boon-giving posture.
Indirectly, it guides patrons (kings/householders) in commissioning correct temple images: ensuring scripturally compliant iconography is part of righteous patronage (dharma) and proper ritual support.
It specifies the visual and ritual identifiers for a consecrated image—color scheme (white), vehicle/mount (white), weapons (mace), arm-count (two), and gesture/role (boon-giver)—all crucial for valid installation and worship in temple practice.