*शिव उवाच पद्मासनः पद्मकरः पद्मगर्भसमद्युतिः सप्ताश्वः सप्तरज्जुश्च द्विभुजः स्यात्सदा रविः //
*śiva uvāca padmāsanaḥ padmakaraḥ padmagarbhasamadyutiḥ saptāśvaḥ saptarajjuśca dvibhujaḥ syātsadā raviḥ //
শিব বললেন—রবি (সূর্যদেব) সর্বদা পদ্মাসনে উপবিষ্ট, করদ্বয়ে পদ্মধারী, পদ্মকুঁড়ির অন্তর্জ্যোতির ন্যায় দীপ্তিমান; সপ্তাশ্বযুক্ত, সপ্তরজ্জুসহ এবং দ্বিভুজ রূপে অঙ্কিত হবেন।
This verse does not address pralaya; it gives pratima-lakṣaṇa (iconographic) specifications for depicting Ravi/Sūrya in temple art.
Indirectly, it guides righteous patronage: kings and householders commissioning temples or images should follow śāstric iconography so worship is performed with a correctly defined form (mūrti-lakṣaṇa).
It provides a precise checklist for Surya’s image—lotus seat, lotus in hand, lotus-like radiance, seven horses and seven reins, two arms—useful for temple sculpture, consecration (pratiṣṭhā), and ritual visualization.