पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
বৈশম্পায়ন বললেন—পূর্ণ শ্রদ্ধায় ধাপে ধাপে এই কাহিনি শুনে একেবারে শেষ পর্যন্ত সম্পূর্ণভাবে শ্রবণ করা উচিত। সামর্থ্য অনুযায়ী শ্রবণে উদ্যত থেকে মনকে প্রফুল্ল রাখবে; হৃদয় আনন্দে উচ্ছ্বসিত রেখে সন্দেহ বা তর্ক-বিতর্কে প্রবৃত্ত হবে না। যে শ্রোতা সত্য ও সরলতার ব্রতে স্থিত, ইন্দ্রিয়-সংযমী, শুচি ও পরিচ্ছন্নতার আচারে সম্পন্ন, শ্রদ্ধাবান এবং ক্রোধজয়ী—সে কীভাবে সিদ্ধি লাভ করে, তা আমি বলছি; শোনো।
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.