Adhyāya 6: Śibira-dvāra-sthita Bhūta-varṇana and Aśvatthāmā’s Śaraṇāgati to Mahādeva
इत्येवं गुरुभि: पूर्वमुपदिष्टं नृणां सदा । सो>हमुत्क्रम्य पन्थानं शास्त्रदिष्टं सनातनम्
ity evaṃ gurubhiḥ pūrvam upadiṣṭaṃ nṛṇāṃ sadā | so 'ham utkramya panthānaṃ śāstradiṣṭaṃ sanātanam ||
সঞ্জয় বললেন— এভাবেই প্রাচীনকাল থেকে গুরুজনেরা সর্বদা মানুষের প্রতি উপদেশ দিয়ে এসেছেন। কিন্তু আমি শাস্ত্রনির্দেশিত সেই সনাতন পথ অতিক্রম করে ফেলেছি।
संजय उवाच
The verse contrasts the perennial, scripture-guided path taught by elders with the speaker’s admission of having deviated from it—highlighting accountability, the authority of śāstra, and the ethical weight of transgression.
Sañjaya, narrating events, frames a confession-like reflection: what was traditionally taught by gurus as the proper, eternal course has been violated by “I,” signaling a moral breach in the unfolding aftermath of war.