सभा-पर्व, अध्याय ६१ — द्रौपदी-प्रश्नः, सभाधर्मः, सत्यवचन-नियमः
महाहमाल्याभरणा: सुवस्त्रा श्न्दनो क्षिता: । मणीन् हेम च बिश्रत्यश्षतुःषष्टिविशारदा:,युधिष्ठिरने कहा--मेरे पास एक लाख तरुणी दासियाँ हैं, जो सुवर्णमय मांगलिक आभूषण धारण करती हैं। जिनके हाथोंमें शंखकी चूड़ियाँ, बाँहोंमें भुजबंद, कण्ठमें निष्कोंका हार तथा अन्य अंगोंमें भी सुन्दर आभूषण हैं। बहुमूल्य हार उनकी शोभा बढ़ाते हैं। उनके वस्त्र बहुत ही सुन्दर हैं। वे अपने शरीरमें चन्दनका लेप लगाती हैं, मणि और सुवर्ण धारण करती हैं तथा चौसठ कलाओंमें निपुण हैं। नृत्य और गानमें भी वे कुशल हैं। ये सब-की-सब मेरे आदेशसे स्नातकों, मन्त्रियों तथा राजाओंकी सेवा-परिचर्या करती हैं। राजन! यह मेरा धन है, जिसे दाँवपर लगाकर मैं तुम्हारे साथ खेलता हूँ
mahāhamālyābharaṇāḥ suvāstrāś candanokṣitāḥ | maṇīn hema ca bibhratyaś catuḥṣaṣṭi-viśāradāḥ ||
যুধিষ্ঠির বললেন—তারা মহাহার, মালা ও অলংকারে ভূষিতা; উত্তম বস্ত্র পরিধান করে এবং চন্দনে অনুলিপ্ত থাকে। তারা মণি ও স্বর্ণ ধারণ করে এবং চৌষট্টি কলায় পারদর্শী।
युधिछिर उवाच
The verse highlights the ethical peril of gambling and possessiveness: even refined, culturally accomplished wealth becomes morally compromised when treated as a stake. It foreshadows how loss of self-restraint (dama) and discernment (viveka) can turn royal prosperity into an instrument of adharma.
During the dice match in the royal assembly, Yudhiṣṭhira enumerates his luxurious possessions—here, a large retinue of ornamented, skilled attendants—and declares them as part of what he is willing to wager against his opponent, showing the escalating stakes of the game.