Abhaya-Itihāsa: Karma, Indriyas, and the Non-sensory Brahman
Brāhmaṇī–Brāhmaṇa Saṃvāda
ग्राह्मं दृश्यं च सत्यं वा यदिदं कर्म विद्यते | एतदेव व्यवस्यन्ति कर्म कर्मेति कर्मिण:
grāhyaṃ dṛśyaṃ ca satyaṃ vā yad idaṃ karma vidyate | etad eva vyavasyanti karma karmeti karmiṇaḥ ||
এই সংসারে গ্রহণযোগ্য দীক্ষা, ব্রত প্রভৃতি এবং চোখে দেখা স্থূল কর্ম—লোকেরা এগুলোকেই প্রকৃত কর্ম বলে মানে। কর্মে আসক্তরা এটিকেই ‘কর্ম’ বলে স্থির করে, ‘কর্ম’ নামেই ডাকে।
वायुदेव उवाच
The verse highlights a common, action-centered understanding of karma: people often identify ‘real karma’ primarily with adoptable disciplines (vows, initiations, observances) and with outward, visible deeds, treating these as the definitive meaning of action.
Vāyu is speaking in a didactic context, clarifying how ‘doers’ (karmiṇaḥ) typically define karma—by emphasizing observable and formally undertaken practices—setting up a broader reflection on what truly counts as action and its significance.