Vītahavya’s Attainment of Brāhmaṇya (Vītahavya–Vipratva) | वीतहव्यस्य ब्राह्मण्यप्राप्तिः
तमुवाच तत: शक्र: पुनरेव महायशा: । ब्राह्मण्यं दुर्लभ तात प्रार्थयानो न लप्स्यसे,तब महायशस्वी इन्द्रने पुनः आकर उससे कहा--'तात! ब्राह्मणत्व दुर्लभ है। उसे माँगनेपर भी पा न सकोगे
tam uvāca tataḥ śakraḥ punar eva mahāyaśāḥ | brāhmaṇyaṃ durlabha tāta prārthayāno na lapsyase ||
তখন মহাযশস্বী শক্র (ইন্দ্র) আবার এসে তাকে বললেন—“বৎস! ব্রাহ্মণ্য অত্যন্ত দুর্লভ; প্রার্থনা করলেও তুমি তা লাভ করতে পারবে না।”
भीष्म उवाच
Brahminhood (brāhmaṇya) is portrayed as a rare ethical-spiritual attainment, not something that can be secured merely by asking for it; it depends on inner qualities, discipline, and conduct aligned with dharma.
Indra (Śakra), described as illustrious, addresses someone affectionately as “tāta” and warns that the sought-after status of brāhmaṇya is difficult to obtain and will not be gained simply through supplication.