अहिंसयित्वा ब्रह्महत्याविधानम् / Brahmahatyā incurred without physical violence
भीष्म उवाच स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिज़्िने चेतराय च । देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ
bhīṣma uvāca | svavṛttim abhipannāya liṅgine cetarāya ca | deyam āhur mahārāja ubhāv etau tapasvinau ||
ভীষ্ম বললেন— মহারাজ! জীবিকা-রক্ষার্থে যে ব্রাহ্মণ নিজের বর্ণাশ্রমোচিত জীবিকা গ্রহণ করেছে—সে বাহ্যচিহ্নধারী হোক বা চিহ্নহীন—উভয়কেই দান দেওয়া উচিত বলে বলা হয়েছে; কারণ স্বধর্মে প্রতিষ্ঠিত এই দুজনই তপস্বী ও দানের যোগ্য পাত্র।
भीष्म उवाच
Charity should be guided by dharma rather than mere outward appearance: a Brahmin who sustains himself through a rightful, dharmic livelihood for preserving life is a fit recipient of alms whether he displays ascetic insignia (liṅga) or not.
In the Anushasana Parva’s instruction on dāna-dharma, Bhishma advises the king (Yudhiṣṭhira) about who deserves gifts, affirming that both marked ascetics and those without external marks—if grounded in proper duty—are worthy recipients.