भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
शार््डचक्रायुध: खड्गी सर्वनागरिपुध्वज: । उत्तमेन स शीलेन दमेन च शमेन च
śārṅgacakrāyudhaḥ khaḍgī sarvanāgaripudhvajāḥ | uttamena sa śīlena damena ca śamena ca ||
ঈশ্বর বললেন—তাঁর অস্ত্র শার্ঙ্গ ধনুক ও সুদর্শন চক্র; তিনি নন্দক খড়্গধারীও। তাঁর ধ্বজায় সকল নাগের শত্রু গরুড়ের চিহ্ন দীপ্তিমান। তিনি উত্তম শীল, দম ও শমে বিভূষিত, এবং দিব্য ও আশ্চর্য অস্ত্রশস্ত্রে সদা সমৃদ্ধ।
ईश्वर उवाच
True divine power is inseparable from virtue: the passage pairs martial insignia (bow, discus, sword, banner) with ethical excellences—śīla (good conduct), dama (sense-restraint), and śama (mental tranquility)—implying that rightful authority is grounded in inner discipline.
Īśvara describes a supreme divine figure through recognizable emblems (Śārṅga, Sudarśana, Garuḍa-banner) and through moral qualities, presenting both iconographic identifiers and the ethical profile that legitimizes his sovereignty.